Als een echte nomade wil je het eigenlijk helemaal niet over geld hebben. Het gaat in het leven niet om schaarste van Geld maar om de schaarste in Tijd die we hebben. En toch kunnen we het onderwerp financiën niet negeren. Wonen in een camper kost natuurlijk lang niet zoveel als wonen in een huis. Maar uiteraard geven wij ook geld uit. In deze blog geven we een inkijkje in onze financiën. *) deze blog is geupdate op 27 nov 2024 Inkomsten Laat ik beginnen met de inkomsten. Al eerder heb ik geschreven dat ik mijn huis momenteel verhuur. Gezien de veranderende wetgeving ga ik hier echter mee stoppen. De huidige huurders hebben de huur opgezegd en opnieuw verhuren kan alleen voor onbepaalde tijd. Dat zie ik niet zo zitten dus het huis gaat in de verkoop. Omdat het huis bijna hypotheekvrij is kan ik de opbrengst gaan beleggen. Ik hoop dat de beleggingen dusdanig goed verlopen dat het oorspronkelijke bedrag onaangetast blijft, zodat we daar later weer een huisje van kunnen kopen. Van de winsten op de beleggingen gaan we dan leven. Uitgaven Dan de uitgaven. Wat kost dat nou wonen in Globus 2 ? Dat kan je natuurlijk helemaal zo gek maken als je zelf wil. Hieronder een overzicht van de kosten die wij maandelijks maken: Kostenpost Bedrag in euro Camping, diesel, tol en parkeergeld € 500,- Boodschappen € 400,- Zorgverzekering € 275,- Wegenbelasting € 86,- Camper verzekering € 84,- GSM/data abonnementen € 71,- NLZiet, Netflix en Spotify € 32,93 WA en Reisverzekering € 25 Externe opslag in de cloud € 36,3 Overig (uit eten, leuke dingen doen, kleding etc.) € 250,- Totaal € 1.760,23 Camping en Diesel Wij nemen deze twee posten samen, omdat ze voor ons gerelateerd zijn aan elkaar. Als we veel rijden hebben we minder te besteden aan overnachtingen op een camping en als we langer op een camping staan dan reizen we minder. Onder deze post vallen ook de tol en parkeerkosten. We proberen in ieder geval altijd binnen de € 500,- te blijven. Het mag duidelijk zijn dat we dus de meeste nachten gratis overnachten. De Park4Night app en de Campercontact app zijn een enorme hulp. Deze apps laten zien waar je wel en niet gratis kunt overnachten. Op de kleintjes letten Over diesel gesproken. We letten enorm goed op waar we tanken. De verschillen kunnen echt enorm zijn. Zo is in Portugal een liter Diesel momenteel € 1,618 en in Spanje € 1,249. Maar ook binnen Portugal verschillen de prijzen enorm. Bij een BP betaal je € 1,712 en bij de supermarkt Intermarché betaal je € 1,509. Een verschil van meer dan 20 cent per liter dus. Reken maar uit je voordeel per tank! (prijzen 8 nov 2024). Daarnaast doen we zoveel mogelijk boodschappen bij de goedkopere supermarkten zoals de Aldi en de Lidl. "Sommige mensen zijn zo arm, het enige dat ze hebben is geld" Overige kosten Naast bovenstaande kosten hebben we nog een aantal kosten zoals: Onderhoud van Globus 2 € 1.500,- per jaar Garagebox in NL € 500,- per jaar ANWB Camper lidmaatschap € 233,40 per jaar Abonnement Adobe Lightroom en Microsoft € 200,- per jaar 1Password wachtwoorden management € 90,- per jaar Lidmaatschap NKC (inclusief Campercontact Pro) € 55,- per jaar Vullen gastank € 40,- per jaar Park4Night € 9,99 per jaar Wanneer je al deze kosten bij elkaar optelt en door 12 deelt dan moet je eigenlijk nog eens bijna € 220,- bij de maandelijkste kosten optellen. Advertentie: De opbrengst gaat naar het bekostigen van deze website Website Tot slot hebben we dan nog de kosten voor het onderhouden van deze website. De kosten hiervan zijn jaarlijks ongeveer € 532,40 Deze kosten proberen we terug te verdienen middels de opbrengsten via deze site. Momenteel is dat alleen de BOL.com banner. Wanneer je hierop klikt en je koopt iets via de site dan ontvangen wij een heel klein percentage. Afgelopen jaar heeft dat ons € 110,- opgeleverd. Dus wil je ons een beetje steunen dan weet je hoe je dat kunt doen :-) Waar zijn we? 5,315 km sinds ons vertrek. De afgelopen dagen hebben we heerlijk op een camping gestaan bij Faro. Even lekker in de zon zitten en alle kleren weer wassen. De campings hier zijn overigens verrassend voordelig. We betaalden €12,50 per nacht. Inmiddels hebben we Portugal verlaten en zijn we weer in Spanje. We hebben echt het gevoel Portugal goed gezien te hebben. Vind je het leuk om onze ervaringen te volgen meld je dan, als je dat nog niet gedaan hebt, onderaan deze pagina aan en je ontvangt, maximaal 1x per week, een mailtje wanneer we een nieuwe blog hebben geplaatst. Je mail adres wordt voor niets anders gebruikt dan dit!

Laat ik deze blog beginnen met jullie te bedanken. We zijn recent de grens van 1.000 subscribers gepasseerd. Duizend mensen die zich geabonneerd hebben en een mailtje ontvangen wanneer er een nieuwe blog is verschenen. We vinden dit echt supertof en zijn jullie enorm dankbaar! Het directieteam Benoemd tot CFO Vorige week kreeg ik de mededeling dat Kelly zichzelf officieel heeft benoemd tot CFO van Globus2. Niet dat ze een financiële achtergrond heeft, maar omdat ze denkt dat ik anders teveel geld uitgeef. Straks, als we aan het reizen zijn en geen vaste baan meer hebben, zullen we tenslotte heel zuinig moeten leven. Dat reizen geeft heel veel vrijheid, maar vraagt ook een minimalistisch leven met hier en daar wat werken voor het nodige brood op de plank. Ik was nogal verbaasd en overrompeld door deze zelfbenoeming, maar eerlijk gezegd heeft ze misschien wel een punt. Ik leef al jaren best bescheiden maar geef toch ook best makkelijk geld uit aan gadgets voor de bus, wat te snoepen of iets leuks doen... Met wat tegensputteren leg ik me dus maar neer bij deze zelfbenoeming. CEO Nu we dan toch aan het benoemen zijn heb ik mezelf dan maar snel tot CEO van Globus2 benoemd. Iemand moet de stressbestendige strategische koers uitzetten. En wanneer je voor onbepaalde tijd gaat reizen moeten er tenslotte heel wat koersen uitgezet worden. Minderwaardigheid Of bij nader inzien... Misschien toch maar liever niet, laat die mooie titel maar zitten. Het is mijn EGO die belangrijker gevonden wil worden. Wij mensen hebben de neiging om onszelf meerderwaardig of minderwaardig tot anderen te voelen. Bij minderwaardigheid gaan we proberen dit te compenseren. Bijvoorbeeld, zoals bij mij, wanneer je minderwaardigheid ervaart op intellect. De natuurlijke neiging is dan om extra veel of hard te gaan studeren. Ik zat vroeger op een LOM school en heb 'maar' MAVO gedaan en voelde me dom. Ik ben daarna dan ook heel veel cursussen en opleidingen gaan volgen. Bedrijfskunde Uiteindelijk zelfs op mijn 38-ste bedrijfskunde gestudeerd naast mijn full-time baan en het zorgen voor twee jonge kinderen. Was mijn minderwaardigheidsgevoel toen opgelost? Helaas, natuurlijk niet. Het is een bodemloze put. Al zou ik alle papiertjes behalen die te behalen vallen dan nog zou ik me waarschijnlijk minderwaardig voelen aan anderen. Het is iets dat ontstaan is in de jonge kinderjaren en het behalen van een papiertje gaat dat niet oplossen. "Om te kunnen zeggen dat je af en toe onzeker bent, heb je een heleboel zelfvertrouwen nodig" Compensatie Wij mensen hebben daarom, heel slim weer, een andere strategie. Als we ons niet meerderwaardig kunnen voelen op dat ene thema, compenseren we dat gewoon op een ander thema. Dus het domme kind in de klas is bijvoorbeeld wel heel sociaal. Of iemand die niet zo knap is blinkt uit in intelligentie. Zo zijn er vijf gebieden waar je je minderwaardig of meerderwaardig op kunt voelen en waarop je dus ook kunt compenseren. Dat zijn: Meerderwaardig Meerderwaardig Meerderwaardig Meerderwaardig Meerderwaardig Uiterlijk Intellect Milieu Sociale rol Seksualiteit Minderwaardig Minderwaardig Minderwaardig Minderwaardig Minderwaardig Uiteindelijk ben ik operationeel- financieel directeur geworden. Mijn minderwaardigheid op intellect heb ik dus mooi kunnen compenseren op sociale rol. Gelijkwaardigheid Dus laat die titel als CEO maar zitten. Ik ben mens net als jullie en we zijn allemaal gelijkwaardig maar niet gelijk. Natuurlijk kan de ene beter rekenen, de ander bijvoorbeeld beter overzicht houden maar ieder mens heeft een gave. Heb je deze gave in jezelf al ontdekt? Of ben je gaan doen wat je ouders deden, of waar je vroeger goed in was op school? Ik vind het niet eens een makkelijke vraag om te beantwoorden. Vind je het leuk om onze ervaringen te volgen meld je dan, als je dat nog niet gedaan hebt, onderaan deze pagina aan en je ontvangt, maximaal 1x per week, een mailtje wanneer we een nieuwe blog hebben geplaatst. Je mail adres wordt voor niets anders gebruikt dan dit! Graag tot de volgende blog!

Afgelopen dagen hebben we heel wat werk verzet en klussen geklaard. Een extra bezoekje aan de stroomwinkel.nl was hiervoor nodig, want er ontbrak nog een stuk kabel. Richard heeft zich toegelegd op het boren van gaten in de bus. Een enge klus. Tot nu toe waren de gaten (voor de ramen en het dakluik) gemaakt door mensen die dit vaker doen. Het is belangrijk de wand waarin gezaagd moet worden goed af te plakken met bijvoorbeeld schilderstape. De decoupeerzaag maakt anders enorme krassen in de lak. Ook de zool van de decoupeerzaag kan je voorzien van een laag schilderstape. Een mooi scherp ijzerzaagje van de aanwezige "adviseurs" heeft zeker geholpen bij het mooie eindresultaat. Na het zagen goed veilen en de randjes voorzien van Hammerite om te voorkomen dat het kan gaan roesten. Het resultaat: Een prachtig gat voor de aansluiting van de walstroom en vervolgens, na veel passen en meten en driedubbel controleren om goed uit te komen, een gat voor de watervulopening. En hoera, de walstroom aansluiting deed het prima, de accu is weer 100% opgeladen. De volgende gaten moesten in het dak komen: een voor de GPS tracker en een voor de internet ontvanger. De snoertjes van de internet ontvanger waren erg kort en lieten dus niet heel veel keus in de plek op het dak waar hij moest komen. Voor de GPS tracker was dat wat makkelijker. De GPS sluit je aan op de Victron Cerbo. Op die manier kan je je camper online volgen waar deze is. Dus zonder speciale apparatuur, software of abonnementen. En hoera, de walstroom aansluiting deed het prima, de accu is weer 100% opgeladen. De 230V zekeringkast is aangesloten op de Victron MultiPlus. Elise heeft de grote bank en de wand voor de bedieningspanelen twee keer in de grondverf gezet. Van binnen en van buiten om te voorkomen dat het dunne triplex krom gaat trekken. De lage temperatuur in de hal is niet bevorderlijk voor het droogproces van de verf en daar mee voor de snelheid van werken. Ook het lelijke witte frame van het antracietgrijze dakluik moest een kleurtje krijgen, dus na het inpakken van alle delen die niet meegespoten mochten worden, ging de zwarte spuitbus erover. Op het dak lopen is niet verstandig en ook eng, dus liggend en half kruipend moest de klus geklaard worden. Gelukkig konden we een steiger gebruiken van de mannen ter plaatse, echt ideaal! Dat geldt overigens voor veel meer klusmaterialen en gereedschappen: alles mogen we lenen/gebruiken, geen enkel punt. Daarnaast is er nog wat Armaflex op het plafond geplakt op de plekken waar we zeker niet meer bij hoeven, we hebben een frame gemaakt waar de watertank aan bevestigd kan worden en dit dan ook meteen gedaan. Ook de verwarming is getest en deze werkt. Wel lekker tijdens het klussen om af en toe wat warmte te kunnen genereren.

Rijdend door het hoge noorden ontkomen we niet aan de Sámi-cultuur. Kleurrijke vlaggen wapperen in de wind en herinneren ons aan het oorspronkelijke volk dat hier al eeuwenlang thuis is. Het is de laatst overgebleven inheemse cultuur van Europa. Vaak wordt gedacht dat inheemse culturen verdwijnen door modernisering, maar niets is minder waar. Sámi en hun traditionele kleding In Lapland is de Sámi-cultuur nog altijd springlevend. Het hoeden van rendieren, de joik, leven met de seizoenen, het maakt nog steeds deel uit van hun bestaan. En tegenwoordig beschikken ze zelfs over een eigen parlement. Sápmi De Samen leven in het uitgestrekte Sápmi-gebied, dat zich uitstrekt over Noorwegen, Zweden, Finland en een stukje van Rusland. Van oorsprong waren zij een nomadisch volk: in de zomer trokken ze met de rendieren de bergen in, in de winter zochten ze de beschutting van de bossen. Symbolen die gebruikt worden door het Sámi-volk Geschiedenis van onderdrukking De Sámi zijn lange tijd onderdrukt en gediscrimineerd door de overheid en de niet-Sámi bevolking. Onder beleid van assimilatie moesten ze zich aanpassen aan de heersende cultuur en mochten ze hun taal niet spreken. Hun geloof werd onderdrukt toen de staatskerk werd opgelegd en hun cultuur werd weggezet als ‘heidens’. Racistische theorieën verklaarden hen zelfs tot een zogenaamd inferieur ras; schedels en lichamen werden gemeten om dat te “bewijzen”. Het is een donkere bladzijde uit de Noord-Europese geschiedenis. (Filmtip: Sami Blood ) Bekijk onze video over Noord Zweden Excuus In Noorwegen werden er excuses aangeboden en werd het Sámi-parlement opgericht. De Sámi-cultuur beleeft momenteel een opleving met erkenning van hun cultuur en tradities, hoewel er nog steeds uitdagingen zijn, zoals conflicten over land en mijnbouw. Ons bezoek aan het Sámi Parlement in Kárášjohka Noorwegen Volk in beweging Vandaag de dag is de situatie veranderd. De Sámen zijn modern, gebruiken quads en sneeuwscooters om hun rendieren bijeen te drijven ook worden ze erkend door zowel het volk als de overheid. Toch is hun bestaan allesbehalve romantisch: het hoeden van rendieren is zwaar en vaak gevaarlijk werk. Vooral in het voorjaar, wanneer de rendieren bijeen gedreven moeten worden en de sneeuw begint te smelten gebeuren er regelmatig ernstige ongelukken. Een weetje dat misschien verrast: het is not done om een Sámi te vragen hoeveel rendieren hij bezit. Dat staat gelijk aan vragen hoeveel geld iemand op zijn bankrekening heeft. Ziel van de joik Een van de mooiste uitingen van de Sámi-cultuur is de joik. Deze manier van zingen gaat vaak zonder woorden, maar raakt rechtstreeks je ziel. Een joik kan emoties, mensen, dieren of de natuur bezingen in herhalende klanken en ritmes. Luister bijvoorbeeld eens naar dit bekende joik-lied, geschreven ter ere van een overleden vriend. Wij krijgen hier nog steeds kippenvel van. Van oorsprong werd er gejoikt zonder instrumenten, behalve de trommel van de sjamaan. Tijdens de kolonisatie werden veel sjamanen vermoord en hun trommels vernietigd. Slechts enkele exemplaren zijn nog te zien in musea. Hoewel er nog altijd sjamanen bestaan, praktiseren zij vaak niet in het openbaar de angst van vroeger zit diep. Bij de souvenierswinkel Sjamanisme en heilige plekken Het sjamanisme leeft echter voort. Zo vertelde een Sámi-vrouw ons dat ze als baby ontroostbaar huilde, totdat haar moeder de hulp van een sjamaan inriep. Deze voorspelde dat het meisje 24 uur onafgebroken zou slapen waarna het huilen zou ophouden en zo geschiedde. Stenen cirkels op een heilige offerberg Heilige rotsen Door heel Sápmi zijn heilige plekken te vinden. Rotsen en bergen waar men om hulp vraagt of offers brengt. Rondom zo’n berg zie je vaak nog attributen liggen: kristallen, briefjes of andere voorwerpen. Volgens de Samen dragen de rotsen een eeuwenoude wijsheid in zich; ze waren er al lang vóór de mensen en zullen er ook nog zijn wanneer wij allang verdwenen zijn. Ook stenencirkels, die je in het landschap tegenkomt, zijn vaak oude offerplekken. "To joik someone is not to sing about them, but to let their spirit live in the sound." Maar pas op: maak de geesten niet boos. Toen bij de werkzaamheden aan de Noordkaap-tunnel een heilige rots werd opgeblazen, waarschuwde een Sámi-rendierhouder op voorhand dat dit ongeluk zou brengen. Kort daarna volgden lawines, ongelukken en branden. Uiteindelijk legde de aannemer, op advies van de Samen, bloemen bij een nabijgelegen heilige rots om vergeving te vragen. Lees hier het Noorse artikel . Symboliek van de vlag Wie het hoge noorden binnenrijdt, kan er niet omheen: de Sámi-vlag wappert trots aan huizen en openbare gebouwen. De vlag weerspiegelt de kleuren van de traditionele klederdracht (gákti) en bevat een cirkel die zon en maan symboliseert, afkomstig van de oude sjamanistische trommels. Rood  → vuur Blauw  → water Groen  → natuur Geel  → zonlicht Cirkel  → zon en maan Typische Sámi armbanden Samen of Inuit? Soms worden de Samen verward met andere inheemse volkeren, zoals de Inuit. Er zijn overeenkomsten, maar ook duidelijke verschillen. De Inuit leven in Groenland, Canada en Alaska en leefden traditioneel van visserij en jacht op zeezoogdieren. Met de iglo als iconisch symbool. De Samen daarentegen zijn verbonden met rendierhouderij in Noord-Scandinavië en Rusland. Zij leefden voornamelijk in tenten (lavvu). Spiegel voor onszelf De Sámi-cultuur wordt soms nog steeds omschreven als primitief, een etiket dat vaker aan inheemse culturen wordt gehangen. Maar wie goed kijkt, ziet iets anders. Waar het Westen zich vaak richt op technologie en economische groei, leven de Sámen in balans met natuur, gemeenschap en spiritualiteit. Zij nemen niet meer van de natuur dan nodig is, vervuilen lucht en bodem niet en dragen een diepe ecologische kennis met zich mee. En dan rijst de vraag: wat is er werkelijk primitief: een cultuur die leeft in harmonie met de aarde, of een cultuur die haar uitput? Misschien is de Sámi-cultuur wel een spiegel waarin wij onszelf mogen herkennen. Eerdere video's van Globus 2 waar de Samen in voorkomen: In deze video bezochten we een souvenierswinkel van een echte Sámi In deze video maakten we een wandeling naar een Sami offerberg In deze video zien we een Sami-offercirkel Vul je e-mailadres onderaan deze pagina in en je ontvangt, maximaal 1x per week, een mailtje wanneer we een nieuwe blog plaatsen. Wil je ons financieel steunen zodat we deze website online kunnen houden doneer dan een bedrag via deze link .

We rijden verder richting de Noordkaap met onze Globus 2 . Hier, boven de boomgrens, is een wereld waar het landschap zichzelf terugbrengt tot de essentie. Geen hoge bomen, geen weelderige bossen, alleen wind, steen, mos en gras. We rijden over kale vlaktes. Fjell, noemen ze het in Noorwegen of fjäll in Zweden. Het betekent simpelweg hoogvlakte, boven de boomgrens. Geen bomen meer alleen maar berkenstruiken die laag bij de grond blijven, alsof ze buigen voor de harde wind en de sneeuw in de winter. Het landschap in het noorden van Noorwegen Toendra of steppe? De kale vlakte onder onze wielen lijkt op andere uitgestrekte plekken die we al zagen. En toch is elke vorm anders. Is dit nu een toendra of een steppe? Toendra’s Toendra's bevinden zich aan de randen van de wereld. In Alaska, Siberië, Groenland en Noord-Scandinavië. De grond is er altijd koud. Zelfs in de zomer smelt alleen een dun bovenlaagje: de ‘actieve laag’. Daaronder ligt permafrost , bevroren aarde die soms honderden meters diep reikt. Hier groeien geen bomen. Alleen mossen, dwergstruiken en wat taaie kruiden. De bodem tekent zichzelf met polygonen geometrische vormen gevormd door het eeuwige bevriezen en ontdooien. Steppen   Steppen daarentegen ademen droogte. Grasvlaktes zonder bomen, maar niet vanwege vorst – vanwege gebrek aan regen. Je vindt ze in Mongolië, Kazachstan, de Oekraïense vlakten, maar ook in delen van Noord-Amerika. De wind ruist er door wuivend gras. Soms groeit er een struikje, maar bomen zijn schaars. Twee werelden zonder bomen en toch zo verschillend. Toendra: koud en nat. Steppe: droog en gematigd. Senja, vanaf de top van Husjellet Fjell Het is wonderlijk hoe landschappen eigen woorden hebben. Woorden die niet goed te vertalen zijn, omdat ze een gevoel dragen, een herinnering van een volk. Fjell of vidda zijn dit soort woorden. Het duidt op kale bergruggen en hoogvlakten boven de naaldbosgrens in Scandinavië. Geen toendra, geen steppe, maar iets ertussenin. Ruiger misschien, grilliger. Met z'n tweeën Terwijl buiten de wereld leeg en wijds is, leven wij met z’n tweeën op een paar vierkante meter. Dat is soms zoeken naar ruimte in jezelf en naar stilte in elkaar. In zo’n kleine woonruimte is er geen ontsnappen aan elkaars ritmes, woorden en stemmingen. Maar juist doordat alles zo dichtbij komt, worden we uitgenodigd om eerlijk te zijn en in verbinding te blijven. Om te benoemen wat wringt, maar ook om te koesteren wat klopt. De ander wordt je grootste spiegel, niet altijd makkelijk wel verhelderend. Net als het landschap vraagt het samenleven in Globus 2 om terug te gaan naar de kern: wat heb je écht nodig? Wat laat je los? Wat blijft? "Rust ontstaat niet door ruimte om je heen, maar door ruimte in jezelf." Dankbaar Misschien is het de stilte of de uitgestrektheid, maar deze omgeving maakt me sentimenteel. Alsof de kou en leegte iets aanraken wat ik in het volle leven vaak vergeet. Hier, waar bijna niets groeit, voel ik juist meer. Meer dankbaarheid, meer verwondering, meer verbinding met wat écht telt. En misschien is dat wat deze landschappen ons geven: geen antwoorden, maar ruimte om stil te staan bij waar we anders zo snel aan voorbijlopen. Vul je e-mailadres onderaan deze pagina in en je ontvangt, maximaal 1x per week, een mailtje wanneer we een nieuwe blog plaatsen. Wil je ons financieel steunen zodat we deze website online kunnen houden doneer dan een bedrag via deze link .

Wie ons al een tijdje volgt weet dat we nog steeds in een proces zitten van onthaasten. Inmiddels zijn we straks een jaar onderweg en nog hebben we dat onrustige gevoel van steeds maar verder te moeten in ons systeem. Of is er nu toch iets aan het veranderen? Rendieren in Lapland Met onze Globus 2 doorkruisen we het uiterste noorden van Europa. Er hangt een zachtheid in de lucht. De dagen zijn lang, de stilte dieper. Alsof de natuur ons uitnodigt om te vertragen. Stilstaan is geen stilstand We zijn al lange tijd op zoek naar vertraging. Niet alleen in kilometers per uur, maar in ons hele zijn. Minder moeten en meer voelen. Maar het lukte ons nog niet. Er was altijd de verleiding of drang om toch weer verder te gaan. Alsof we zelf nog moesten wennen aan het idee dat rust niet lui is en stilstaan geen stilstand betekent. En nu, hier in het Varangergebied in het hoge noorden van Lapland, lijkt het alsof het een klein beetje lukt. Dit ruige, stille landschap tegen de ijskoude Barentszzee aan met de eindeloze toendra's fluistert: blijf nog even. Ritme wordt bepaald door de seizoenen We bevinden ons in Sámi gebied. Niet iets uit het verleden, maar een levende cultuur. Hier, in het noorden van Lapland, worden de rendieren nog altijd uitsluitend gehoed door de Sámi bevolking, die met diepe verbondenheid en respect met de natuur leeft. Hun ritme wordt bepaald door de seizoenen. Het herinnert aan iets ouds en essentieels. Iets dat wij deels zijn kwijtgeraakt, maar wat hier nog voelbaar is. tragen om niet langer slaaf te zijn van de tijd, maar te zijn in het moment. Wat gebeurt er als we het gaspedaal even loslaten? Als we niet proberen zoveel mogelijk plekken ‘af te vinken’, maar enkele plekken écht binnen te laten komen? Eindelijk weer de rust en tijd nemen om te fotograferen. Om de drone de lucht in te gooien en het landschap vanuit een ander perspectief vast te leggen. We schrijven ook geen wekelijkse blogs meer. Niet omdat we niets te vertellen hebben, maar omdat we niet willen schrijven vanuit moeten, maar vanuit zin. Vanuit inspiratie. Vanuit rust. Ook dat is vertragen. Het stemmetje dat zegt En ja, regelmatig voelen we de onrust weer. Het stemmetje dat zegt: “Jullie zouden nu al veel verder kunnen zijn.” Maar verder wáár naartoe? Naar welk eindpunt haasten we ons eigenlijk? En wat als we al op de juiste plek zijn? "Zoals de rendieren de seizoenen volgen zonder haast, zo vindt de ziel haar weg in het ritme van de stilte." In een wereld die draait op snelheid en efficiency, is vertragen bijna een daad van verzet. Een keuze voor kwaliteit boven kwantiteit. Voor adem boven scrollen. Voor 'zijn' boven doen. Langzaam wennen we aan het vertraagde ritme van onze reis. Van dagen zonder plan. Steeds dichter bij onszelf Misschien is dat wel de grootste rijkdom van deze manier van leven: dat we leren om met minder te leven, maar meer te zijn. Dat we, door te vertragen, steeds dichter bij onszelf komen. Bij de natuur, waar haast geen plaats heeft. Vul je e-mailadres onderaan deze pagina in en je ontvangt, maximaal 1x per week, een mailtje wanneer we een nieuwe blog plaatsen. Wil je ons financieel steunen zodat we deze website online kunnen houden doneer dan een bedrag via deze link .

Tijdens ons verblijf in Estland zijn we op ‘jacht’ geweest naar bruine beren. Niet met geweren natuurlijk, maar met de camera in de aanslag. In de hoop een glimp op te vangen van deze indrukwekkende dieren in hun natuurlijke habitat. En met succes! Spannend? Absoluut. Bang? Nee, eigenlijk niet. Net zo spannend als toen we, geheel legaal, een stukje door Rusland reden, zonder visum of enige paspoortcontrole. Veel mensen vragen ons: “Zijn jullie nooit bang?” Beren zoeken, rijden langs diepe afgronden en de Russische grens oversteken… Op berenjacht in Estland Het antwoord is: bijna nooit. Toch knijp ik hem natuurlijk ook wel eens. Zoals die ene keer in Portugal, op een steile, modderige haarspeldbocht. Globus 2 weigerde verder omhoog te klimmen en we gleden steeds dichter naar het ravijn. Of in de Hoge Atlas van Marokko, waar we op een smalle zandweg reden, rechts een rotswand, links een eindeloze afgrond. Dát zijn momenten waarop ik de angst voel. Maar de meeste spanning voel ik als we Globus 2 moeten achterlaten in een drukke stad. Want als Globus 2 verdwijnt, zijn we niet alleen ons vervoersmiddel kwijt, maar ook ons huis, ons thuis. Wie heeft angst binnengelaten? Angst is een natuurlijke emotie. Het waarschuwt ons voor gevaar, helpt ons alert te blijven. Zijn we echter niet een beetje té bang geworden? Bang voor dieren, voor onbekende plekken, voor elkaar. Niet omdat die angst reëel is, maar omdat we zo ver verwijderd zijn geraakt van de natuur en van onszelf. Als kind kende ik die angst niet. Wie heeft hem dan binnengelaten? En waarom laten we hem zo vaak het roer overnemen? Bruine beer, Estland Rampscenario’s Onze maatschappij is ingericht op controle en beveiliging, letterlijk en figuurlijk. Angst regeert. Van waarschuwingsborden en hekken tot de NAVO die dagelijks rampscenario’s schetst. Als we deze angst zelf binnenlaten, kunnen we dan ook niet besluiten hem weer naar buiten te zetten? "Angst klopte op de deur. Vertrouwen deed open. Niemand stond daar." Grenzen en prikkeldraad Tijdens deze reis reden we een stukje door Rusland. Geen grenscontrole, geen paspoortcheck, gewoon een stukje weg tussen twee landen. Toch staan er hoge hekken, afschrikwekkend versierd met prikkeldraad. Niet door de Russen neergezet, maar door ‘ons’. Zijn we dan zo bang dat iemand onze kant op komt? Als er ooit tanks komen, houden die hekken ze echt niet tegen toch? Klik op de video om hem te bekijken St. Petersburg Het is bizar, als je erover nadenkt. Waarom mogen we als mensen niet gewoon vrij over deze aarde bewegen? Wie bepaalt dat een bepaald stuk grond van iemand is en dat je er niet mag komen tenzij je daar ‘toestemming’ voor hebt? We wilden graag via St. Petersburg naar Finland reizen. In plaats daarvan kozen we voor de ‘veilige’ overtocht van Tallinn naar Helsinki. Advertentie: Klik op deze banner en koop vervolgens iets bij bol.com Een klein % van de aankoop gaat naar het bekostigen van deze website. Angst of Liefde? In de cursus die ik momenteel volg leer ik iets eenvoudigs, maar krachtigs: er zijn maar twee basistoestanden van de mens: Angst en Liefde. Alle andere emoties komen daaruit voort. Boosheid, verdriet en afschuw komen voort uit Angst. Vreugde, verbondenheid en verwondering uit Liefde. En misschien… is Angst niet eigenlijk gewoon een schreeuw om Liefde? Alexander Nevski-kathedraal, Tallinn Liefde En dan stel ik mezelf de vraag: wat als we vaker zouden kiezen voor Liefde? Voor vertrouwen, openheid, verbinding met elkaar, met de natuur, met onszelf? Wat als we ons niet laten leiden door het donkerste scenario, maar juist door het mooiste? Misschien zouden we dan, net als de beren in Estland, weer een stukje dichter bij onze oorsprong leven. Onbevreesd, vrij en verbonden. Want uiteindelijk is dat waar reizen ons steeds weer aan herinnert: dat de wereld niet van ‘ons’ is maar dat wij van haar zijn. Vul je e-mailadres onderaan deze pagina in en je ontvangt, maximaal 1x per week, een mailtje wanneer we een nieuwe blog plaatsen. Wil je ons financieel steunen zodat we deze website online kunnen houden doneer dan een bedrag via deze link .

Polen hebben we inmiddels verlaten en we zijn in Litouwen aangekomen. Ook hier geen enkele grenscontrole dankzij het Schengenverdrag. Zelfs een grensbord met vrolijke EU sterren erop ontbreekt. Gediminatoten in Vilnius Menselijke keten Baltische landen Reizend door Litouwen merken we dat vrijheid en onafhankelijkheid niet altijd met geweld zijn verdedigd. Soms is een moedig collectief verzet voldoende. Een indrukkend voorbeeld van vreedzaam verzet vond plaats op 28 augustus 1989. Twee miljoen mensen vormden een keten tussen de hoofdsteden Talinn (Estland) - Riga (Letland) en Vilnius (Litouwen). De menselijke keten van ruim 600 kilometer was een protest tegen de toenmalige Sovjetbezetting. Niet lang daarna verklaarde Litouwen zich onafhankelijk. Dat werd uiteindelijk op 6 sept 1991 door de Sovjet-Unie erkend. Heuvel der Kruisen Een ander mooi voorbeeld van vreedzaam verzet is de Heuvel der Kruisen . Op een glooiende heuvel, in Noord-Litouwen, staan duizenden en duizenden kruisen. Van simpele houten kruisjes tot kruisen met gigantische afmetingen. Ieder kruis met z'n eigen verhaal. De Heuvel der Kruisen ontstond in de 19e eeuw als herdenkingsplaats voor overleden opstandelingen. Tijdens de Sovjetbezetting werd hij herhaaldelijk verwoest, maar telkens herbouwd door lokale gelovigen. Vandaag symboliseert de heuvel Litouwse veerkracht, katholiek geloof en vreedzaam verzet. De duizenden kruisen maken het een belangrijk bedevaartsoord en cultureel erfgoed. "Vrede begint niet buiten ons, maar in onszelf" Vreedzaam camperleven Ons reizen zonder eindtijd verloopt over het algemeen ook zeer vreedzaam. We hebben geen last van burenruzies of irritante collega’s en hebben doorgaans leuke interessante gesprekken met medereizigers of met de lokale bevolking. Globus 2 aan de Memel Vrede komt van binnen Wat we steeds meer voelen, is dat echte vrede van binnen komt. Niet uit het oplossen van conflicten of het streven naar wereldvrede, maar uit rust in onszelf. Als we in balans zijn, kijken we milder naar de wereld om ons heen. Het camperleven helpt ons daarbij. De eenvoud, de stilte, de vrijheid – het nodigt uit om terug te keren naar de kern. Ver weg van de drukte vinden we ruimte om gewoon te zijn . Juist daar, onderweg in de natuur, ervaren we het het sterkst: vrede begint niet buiten ons, maar in onszelf. Advertentie: Klik op deze banner en koop vervolgens iets bij bol.com Een klein % van de aankoop gaat naar het bekostigen van deze website. Pauzeknop Misschien makkelijk praten als je in een kleine bubbel zit. In het vreedzame camperleven hoeven we met niemand rekening te houden en kennen we geen deadlines. Dit eenvoudige leven maakt ruimte voor rust in je hoofd. Alhoewel wij af en toe wel moeite hebben met het vinden van de pauzeknop, vertragen blijft onze grote uitdaging. Onze video over Litouwen EUROPAPA Het valt ons trouwens op dat de mensen hier, in tegenstelling tot bij ons, trots zijn op hun EU-lidmaatschap. In alle grote steden wappert de Europese vlag. Tegelijkertijd zien we ook veel borden staan met "mede mogelijk gemaakt door de EU". Wegen, stadsparken, monumenten allemaal opgeknapt met Europese fondsen. Niet echt verwonderlijk dat ze hier extra blij zijn met de Europese Unie. Of doen ze hier gewoon veel beter aan EU marketing? Slechte wegen Niet alle wegen zijn al met EU geld aangepakt... Wat een drama zeg! De snelwegen zijn over het algemeen prima, maar de provinciale wegen zijn veelal zeer slecht. Het slechte wegdek wordt niet opnieuw geasfalteerd, nee er wordt slechts “pleisterwerk” verricht op de mindere stukken. Zo krijg je een lappendeken van stukjes asfalt en gaten. Niet echt lekker ontspannen rijden. Maar hé, het is zoals het is, zonder gevecht tegen de realiteit ervaar je meer vrede. Vul je e-mailadres onderaan deze pagina in en je ontvangt, maximaal 1x per week, een mailtje wanneer we een nieuwe blog plaatsen. Wil je ons financieel steunen zodat we deze website online kunnen houden doneer dan een bedrag via deze link .

Twee maanden in Nederland verblijven voelt voor ons als een eeuwigheid. Natuurlijk is het heerlijk om familie en vrienden weer in levenden lijve te zien en alle klusjes aan Globus 2 op ons gemak te kunnen uitvoeren, maar het kriebelt ook alweer. We willen opnieuw vertrekken, maar waar naartoe? Olie verversen Globus 2 Geen verrassing Onze bestemming zal voor veel mensen geen verrassing zijn. We gaan 'eindelijk' weer naar ons geliefde Scandinavië. Eigenlijk hadden we daar al eerder heen gewild, maar de wintermaanden vonden we niet zo geschikt om het "reizen zonder eindtijd" avontuur mee te beginnen. Met de zomermaanden in aantocht gaan we daar eens uitgebreid de tijd voor nemen. Advertentie: Klik op deze banner en koop vervolgens iets bij bol.com Een klein % van de aankoop gaat naar het bekostigen van deze website. Baltische staten Het plan is echter niet om de snelste route richting Noorwegen te pakken. Nu we veel meer tijd tot onze beschikking hebben willen we de route via Polen, de Baltische staten en Finland nemen. Deze landen zijn, voor ons, zo onbekend. Wie gaat er nou naar Letland op vakantie? Hoe ziet de natuur er daar uit? Hoe zijn de mensen? Deze route staat al heel lang op mijn wensenlijstje, maar was altijd simpelweg te ver rijden voor drie a vier weken vakantie. Zeker Polen heeft niet het allerbeste imago, maar we weten uit ervaring dat een imago en de werkelijkheid nogal eens uit elkaar liggen. Zes maanden onderweg Na twee keer drie maanden onderweg geweest te zijn durven we het nu aan om wat langer van huis te zijn. We trekken voor deze reis zes maanden uit. Hierdoor hebben we niet alleen tijd om de Baltische staten te ontdekken, maar nemen we ook echt de tijd voor het noorden van Scandinavië. Daar blijven tot we het Noorderlicht gezien hebben? Globus 2 is in ieder geval de afgelopen weken voorbereid op koudere temperaturen, zodat niet weer de waterleidingen bevriezen. "Happiness is, planning a trip to somewhere new, with someone you love" Sami We willen ons heel graag onderdompelen in de Sami-cultuur. Ik heb altijd het gevoel dat ik daar thuis ben. Zou ik daar in een vorig leven geleefd hebben? Het lijkt me echt geweldig om een weekje mee te draaien in een Sami dorp of samen een traditionele Sami trommel te maken. Uiteraard met alle rituelen die daarbij komen kijken. Dus als iemand daar tips voor heeft dan hoor ik het graag. Wandelen Uiteraard staan er ook diverse wandelingen op het programma. De bekendste drie zijn de wandelingen naar: Trolltunga Kjeragbolten Preikestolen Naast deze drie bekende wandelingen willen we er uiteraard nog heel veel meer doen. Maar misschien ook andere activiteiten zoals raften, een zipline, kanoën etc. Vul je e-mailadres onderaan deze pagina in en je ontvangt, maximaal 1x per week, een mailtje wanneer we een nieuwe blog plaatsen. Wil je ons financieel steunen zodat we deze website online kunnen houden doneer dan een bedrag via deze link .

Op de foto's en de filmpjes die we maken zie je ons meestal stralend glimlachen. Maar in alle eerlijkheid zijn we lang niet altijd zo vrolijk. Het samen gaan wonen in een bussie van 8m2 groot heeft zo zijn uitdagingen. Donkere wolken boven Globus2 Algemeen Over het algemeen vermaken we ons uitstekend op onze reis, we zitten elkaar zelden in de weg en zijn vaak helemaal in harmonie met elkaar. De foto's waar we stralend op staan zijn dan ook niet gefaked. Toch is dit niet altijd de gemoedstoestand. El Saltillo Hike  Samenwonen Kelly en ik hebben elkaar bijna twee jaar geleden ontmoet op camping Buitenland in Drenthe. Kelly woonde in Enschede en ik in Zoetermeer. Dat zorgde ervoor dat we elkaar alleen in de weekenden konden zien. In september vorig jaar is ons 'reizen zonder eindtijd' begonnen en zijn daarmee dus ook gaan samenwonen. Als we lekker actief zijn door veel te rijden, te wandelen en dingen te doen gaat het heel lekker tussen ons. Helaas heeft het de afgelopen weken heel veel geregend en zitten we dus de hele dag samen op die 8m2 te wachten tot het mooier weer wordt. Dat is niet goed voor het humeur en haalt niet het altijd het beste in ons naar boven. Tabernas woestijn in Spanje Overeenkomsten Natuurlijk hebben we heel veel overeenkomsten: we houden beide van autorijden, natuur, wandelen, zelfontwikkeling, spiritualiteit en nog veel meer, maar op regenachtige dagen komen ook de verschillen naar de oppervlakte. En waar je door de verschillen juist een enorme persoonlijke groei zou kunnen doormaken kunnen ook de irritaties snel de kop opsteken. Zo ben ik heel gestructureerd en Kelly wat rommeliger. Ben ik het liefste altijd samen en heeft Kelly ook 'me-time' nodig. Is Kelly heel goed thuis in politiek wat mij dan weer niet zoveel interesseert. Sterrenbeelden En dan hebben we ook nog eens sterrenbeelden* die nou niet bepaald met elkaar matchen. Ik ben een gevoelige Kreeft en houd met mijn scharen mijn partner het liefst lekker dicht bij mij en zorg liefdevol voor haar. Ik ben huiselijk, liefdevol, beschermend en emotioneel. Kelly is daarentegen een Waterman: excentriek, open-minded, grillig, gereserveerd en de massa ver vooruit. Nou probeer dat water maar eens met je scharen bij je te houden. Onbegonnen werk! " Peace is not the absence of conflict, but the ability to cope with it" Leerpotentieel Toch geloven wij dat we elkaar niet zomaar zijn tegengekomen. Mensen komen elkaar in het algemeen niet zomaar tegen. Wat hebben we van elkaar te leren in dit leven? Je zou kunnen zeggen: dat wat de een te veel heeft, heeft de ander te weinig. Hier zit een enorm leerpotentieel in. Is onze liefde sterk genoeg om de dalen te overbruggen. Want pieken hebben we zeker ook genoeg. We kunnen eindeloos genieten van het avontuur dat we samen zijn aangegaan. Dit avontuur willen we ook graag met jullie delen. Sterker nog de tijd dat het goed gaat maakt een veel groter deel uit van de tijd dan de momenten waarop het even minder gaat. En toch nemen die mindere momenten onevenredig veel ruimte in ons hoofd. Advertentie: Klik op deze banner en koop vervolgens iets bij bol.com Een klein % van de aankoop gaat naar het bekostigen van deze website. Samen oud worden Als we beiden nu zo van persoonlijke ontwikkeling houden dan mogen we dus eigenlijk alleen maar heel dankbaar zijn voor de dalen in onze relatie. Je partner is altijd, per definitie, je grootste spiegel. Als de ander je raakt, boos of verdrietig maakt zegt dat eigenlijk helemaal niets over de ander maar alleen maar wat over jezelf. Bottom line is dat we het samen geweldig hebben, we enorm genieten van alles wat we mogen doen en we onze volgende reis alweer aan het plannen zijn. Elke dag kies ik er opnieuw voor met deze vrouw samen te zijn, misschien wel de rest van mijn leven. Wandelen Als het zoveel regent vermaken we ons vooral met lezen, spelletjes doen, wassen en de bus een beetje schoonmaken. Gelukkig hebben we ook nog diverse wandelingen kunnen maken. De beelden daarvan kun je terugzien in bovenstaand filmpje. De volgende wandelingen hebben we gedaan: Oogstfontein – Sultana Boog rondtocht vanuit El Borge Niet spectaculair, maar mooie uitzichten op zee en tussendoor extreem stijle passages El Saltillo Hike Voor de mensen die geen last hebben van hoogtevrees Cahorros de Monachil Lopen, uitglijden, kruipen, leuker kunnen we het niet maken Tabernas Watercourse - Lanujar Watercourse - Las Salinas Ravine , Wandeling in de grootste West-Europese woestijn *) Astrologie Vind je het trouwens interessant om meer te weten over je karaktereigenschappen, talenten en zielsmissie verklaart vanuit de astrologie? De zus van Kelly is Astrologe en hier vind je haar site voor meer informatie. Vul je e-mailadres onderaan deze pagina in en je ontvangt, maximaal 1x per week, een mailtje wanneer we een nieuwe blog plaatsen. Wil je ons financieel steunen zodat we deze website online kunnen houden doneer dan een bedrag via deze link .

In deze blog gaan we van de gebaande paden. En niet zo'n beetje ook. Achteraf gezien hadden we deze weg nooit moeten inslaan. Maar ja, als je eenmaal point of no return gepasseerd bent dan moet je wel verder. Overnachtingsplek in de Hoge Atlas Het gelukkige dal Op advies van Wim en Liesbeth, uit deze blog, zijn we door het gelukkige dal gereden. Met name de weg ernaartoe was echt fantastisch. Wat een mooie route! Toen we eenmaal het gelukkige dal door waren (tussen mei en oktober staat het hier vol met prachtig bloeiende rozen) zaten we zo hoog in de Hoge Atlas dat we in de sneeuw terecht kwamen. Hoe onwerkelijk is het als je een paar dagen geleden nog met vier wielen door het Sahara-zand reed en je nu in een sneeuwbui verzeild raakt. Doodsangst Rode route is niet aan te raden De nacht brengen we door hoog in de bergen in de sneeuw. De dag erna wijken we af van de door Wim aanbevolen route. We willen liever niet twee keer eenzelfde stukje rijden, dus maken geen rondje maar vervolgen de R302. Deze loopt verder naar het oosten en vervolgens naar het noorden richting het Bin El-Ouidane stuwmeer (rode lijn op de kaart). Dit hadden we dus beter niet kunnen doen. Het eerste stuk was mooi geasfalteerd, maar veranderde in een zeer slechte onverharde weg met veel modder en stijle stukken erin. We zitten hoog in de bergen van de Hoge Atlas en rijden rakelings langs diepe afgronden. Dit is duidelijk een weg voor 4x4 voertuigen en niet voor onze stoere Globus 2 . Maar we zijn een diepe modderpoel door geploeterd die ik niet nogmaals wil riskeren. Point of no return Point of no return zijn we gepasseerd. Ik zie Kelly's blik en dat spreekt boekdelen, de angst druipt er vanaf. We hebben al een uur niets tegen elkaar gezegd, wat eigenlijk meer dan genoeg zegt. Een afscheids-appje naar haar zus was bijna verzonden. Het 109 km lange traject heeft ons de hele dag gekost en we waren enorm opgelucht toen Globus 2 weer asfalt onder zijn voetjes voelde. We komen in een dorpje waar echt iedereen ons aanstaart met "waar komen die nu vandaan?" Ik heb Kelly moeten beloven nooit meer een dergelijke weg in te slaan. "Op de smalle weg staat nooit file" Hobbelige paden des levens Wat het in Marokko lastig kan maken is dat je op de wegenkaart niet kan zien welke wegen er geasfalteerd zijn en welke niet. Ook zijn de meeste gravelwegen prima te doen voor Globus 2 , maar deze dus niet. Eigenlijk is het net het levenspad. Soms neem je een afslag dat in het begin heel soepel, liefdevol, vol energie begint wat uiteindelijk een hobbelig traject blijkt te worden. Omkeren is meestal niet eenvoudig of simpelweg niet mogelijk. Zo heb ik in mijn leven al heel wat hobbelige paden genomen. En net als onze R302-weg begon die soepel en genoot ik van prachtige uitzichten. Om vervolgens zo'n beroert pad te worden waardoor je niet eens meer oog hebt voor de mooie omgeving. Tegenstellingen Door dit spannende avontuur vergeet ik bijna te vertellen over al dat moois wat we daarvoor al hadden gezien toen we via de R307 naar Marrakesh reden. En natuurlijk het bezoek aan Marrakesh zelf. Tegenstellingen is wel het woord dat steeds weer bij ons naar bovenkomt. Van de warmte in de Sahara naar de sneeuw in de Hoge Atlas, van de rijk gevulde supermarkt van Carrefour tot de souks in de kleine dorpen. Het verschil tussen arm en rijk, de zeer oude auto's (of zelfs ezels) die je rond ziet rijden, maar ook de splinternieuwe. Ik geloof dat we nog niet in een land zijn geweest met zoveel tegenstellingen zo dicht op elkaar. Wat natuurlijk enorm boeiend is om te beleven. Marrakesh Zoals jullie misschien weten zijn wij meer van de natuur dan van cultuur en steden. Maar natuurlijk moeten we ook even Marrakesh bezoeken. Het grote Djemaa el Fna plein en de vele, vele souks achter het plein zijn naast de inmiddels bekende chaos ook enorm leuk om overheen te wandelen. De apen aan kettingen, de slangen waar de giftanden uit zijn getrokken en de schildpadden die hier verkocht worden zijn allemaal zaken waar wij ons liever van distantiëren, maar ook dat hoort bij Marrakesh. Advertentie: Klik op deze banner en koop vervolgens iets bij bol.com Een klein % van de aankoop gaat naar het bekostigen van deze website. Kinderen Na Marrakesh rijden we door naar de watervallen van Ouzoud waar we tevens naar de grot wandelen. Eindelijk weer eens een serieuze wandeling van 13,5 km. Vervolgens gaan we verder naar het gelukkige dal waarna we onze gevaarlijkste rit ooit gereden hebben. Wat ons tijdens het rijden enorm opvalt zijn de vele kinderen die langs de weg staan (waar komen ze in hemelsnaam vandaan) en iets van je willen krijgen. Er komt echter zelden een dankjewel, er komt een vraag naar meer. Uitzonderingen natuurlijk daargelaten. Na een ballon, willen ze ook snoep en daarna een pen en daarna dirhams. Als je niets geeft en doorrijdt zijn ze uiterst teleurgesteld en een enkele keer krijg je zelfs een middelvinger. Wij vragen ons af of het wel slim is om de kinderen iets te geven. Wanneer ze nu een camper zien gaan ze er eigenlijk al vanuit dat daar iets te halen valt. Is het bijvoorbeeld niet verstandiger een lading potloden bij een school af te geven? Vul je e-mailadres onderaan deze pagina in en je ontvangt, maximaal 1x per week, een mailtje wanneer we een nieuwe blog plaatsen. Wil je ons financieel steunen zodat we deze website online kunnen houden doneer dan een bedrag via deze link .

Een ruime maand in Marokko en we blijven ons verbazen. Verbazen over de pracht van de natuur, de vriendelijkheid van de mensen, het aantal camperaars dat je hier ziet enz.enz. Ook verbazen we ons over tal van andere zaken waarover in deze blog meer. In Merzouga rij je met je bus zo de Sahara in Rivier de Draa Neem nou de rivier de Draa. Deze vormt voor een groot deel de grens tussen Marokko en Algerije. Deze rivier staat alleen al jaren droog. Maar niets is wat het lijkt! Ondergronds stroomt de rivier nog altijd. Er wordt op meerdere plekken water naar boven gepompt om het droge land te beregenen. Probleem is echter dat het water enorm zout is en dus eerst ontzilt moet worden. Simkaart Toen we Marokko inkwamen rijden stonden er vlak over de grens grote billboards met daarop de volgende Inwi reclame (aanbieder mobiele telefonie): één maand onbeperkt internet voor € 50,-. Een mooie aanbieding! Maar niets is wat het lijkt... We hebben de kaart naar volle tevredenheid gebruikt en nu de maand voorbij was hadden we een nieuwe simkaart nodig. Op elke hoek van de straat kan je je tegoed opwaarderen, maar nergens is een unlimited simkaart te koop. In sommige steden zijn echte Inwi winkels. En als de simkaarten daar niet uitverkocht zijn, de computer niet kapot is en de medewerker begrijpt wat je bedoelt, dan kan je hier een zelfde kaart weer aanschaffen. En wat schetst onze verbazing.... We hoeven nu maar 200 dirham (€ 20,-) te betalen. Toegangsweg De meeste wegen zijn hier, naast alle schade van de overstromingen van afgelopen jaar, goed onderhouden. Natuurlijk zijn er nog stukken niet geasfalteerd en die zijn dan ook gelijk uitdagend. Maar regelmatig rij je een stad in en wordt de tweebaansweg opeens vier keer zo breed en voorzien van trottoirs met nette straatverlichting langs de kanten. We weten inmiddels dat deze 'toegangswegen' richting het centrum betaald worden door koning Mohamed VI. De wegen binnen de stad moeten door de bewoners zelf bekostigd worden. Dit geeft geregeld een schril contrast. Bij aankomst denk je dus wat een rijke stad, maar niets is wat het lijkt... Hoge Atlas Arabisch Marokko is natuurlijk een Arabisch land dus op voorhand vonden we het best een beetje spannend allemaal. Kunnen we onze weg wel vinden en duidelijk maken wat we willen? Maar niets is wat het lijkt... Van 1912 tot 1956 was een groot deel van Marokko een kolonie van Frankrijk. Veel Marokkanen spreken dan ook naast Arabisch goed Frans. Ook de verkeersborden naar de grotere steden zijn allemaal in twee talen aangegeven. En dacht je dat het bijzonder was om helemaal hierheen te gaan met je camper? Niets is wat het lijkt... Marokko is een echt camper vakantieland. Je ziet heel veel Franse, Duitse en Nederlandse campers rijden. Iedereen die hierheen komt wordt ziek We horen van veel mensen dat ze binnen een paar dagen na aankomst een beetje ziek worden. Wij hebben daar geen last van gehad. Misschien komt dat omdat we uitsluitend water uit gekochte flessen (5L) gebruiken. We vullen hier zelfs onze camper watertank mee. Misschien zonde dat we dat water ook voor het afwassen gebruiken, maar wel zo makkelijk. Ook gaan wij niet heel vaak uit eten en als we dat wel doen kijken we heel goed of het vlees echt goed gaar is. Dat is niet overbodig, want bij onze eerste keer uiteten kregen we deels rauwe kip geserveerd. Koud in februari Wanneer je naar de thermometer kijkt geeft deze op het moment van het schrijven van deze blog 12 graden aan. Best fris zou je kunnen zeggen. Maar niets is wat het lijkt in Marokko. Ik zit buiten in een t-shirtje en met korte broek en heb het al lekker warm. Zodra de zon schijnt is het hier gelijk warm wat de thermometer ook aangeeft. Wanneer de zon onder is wordt het ook direct behoorlijk fris. Lekker buiten zitten is er 's avonds niet bij. Hoe warm moet het hier wel niet aanvoelen wanneer het boven de 40 graden komt? "Zolang je oordeelt over een ander, zie je niet de ander maar vooral jezelf." Sahara Zodra je het toeristische dorpje Merzouga in komt rijden zie je de duinen voor je opdoemen. Er is geen andere plaats in Marokko waar je met je eigen camper zo het woestijnzand in kunt rijden, wat overigens natuurlijk niet aan te raden is. Toch vonden wij M'Hamid interessanter. De Sahara bestaat tenslotte niet enkel uit zand. Sterker nog 75% van de grootste zandwoestijn bestaat helemaal niet uit zand. Vanuit M'Hamid was het twee uur door de rotsachtige woestijn rijden naar de eerste zandduinen. Maar als je daar eenmaal bent strekken deze zich ook uit zover het oog kan rijken. Wanneer je in Merzouga de moeite neemt om de hoogste duin te beklimmen dan kan je de buitenranden van de duinen zien liggen. Overigens moet je daar wel een middagje voor je uittrekken. Bij elke stap omhoog glij je zeker 1/3 weer terug omlaag. Het is een zware onderneming. Advertentie: Klik op deze banner en koop vervolgens iets bij bol.com Een klein % van de aankoop gaat naar het bekostigen van deze website. Referentiekader We denken vaak te weten hoe de zaken in elkaar steken. Onze meningen zijn natuurlijk gevormd door onze eigen ervaringen. Onze opvoeding, onze cultuur, onze schooltijd en onze levenservaringen. Iemand anders kan een hele andere geschiedenis hebben en dus ook andere meningen gevormd hebben. Ondanks dat ik me hier enorm bewust van ben blijf ik het lastig vinden om altijd en overal onbevangen, oordeelloos naar te kijken. Een mooie uitdaging voor mij dus: niets is wat het lijkt! Vul je e-mailadres onderaan deze pagina in en je ontvangt, maximaal 1x per week, een mailtje wanneer we een nieuwe blog plaatsen. Wil je ons financieel steunen zodat we deze website online kunnen houden doneer dan een bedrag via deze link .