Zoeken

Wie ons al een tijdje volgt weet dat we nog steeds in een proces zitten van onthaasten. Inmiddels zijn we straks een jaar onderweg en nog hebben we dat onrustige gevoel van steeds maar verder te moeten in ons systeem. Of is er nu toch iets aan het veranderen? Rendieren in Lapland Met onze Globus 2 doorkruisen we het uiterste noorden van Europa. Er hangt een zachtheid in de lucht. De dagen zijn lang, de stilte dieper. Alsof de natuur ons uitnodigt om te vertragen. Stilstaan is geen stilstand We zijn al lange tijd op zoek naar vertraging. Niet alleen in kilometers per uur, maar in ons hele zijn. Minder moeten en meer voelen. Maar het lukte ons nog niet. Er was altijd de verleiding of drang om toch weer verder te gaan. Alsof we zelf nog moesten wennen aan het idee dat rust niet lui is en stilstaan geen stilstand betekent. En nu, hier in het Varangergebied in het hoge noorden van Lapland, lijkt het alsof het een klein beetje lukt. Dit ruige, stille landschap tegen de ijskoude Barentszzee aan met de eindeloze toendra's fluistert: blijf nog even. Ritme wordt bepaald door de seizoenen We bevinden ons in Sámi gebied. Niet iets uit het verleden, maar een levende cultuur. Hier, in het noorden van Lapland, worden de rendieren nog altijd uitsluitend gehoed door de Sámi bevolking, die met diepe verbondenheid en respect met de natuur leeft. Hun ritme wordt bepaald door de seizoenen. Het herinnert aan iets ouds en essentieels. Iets dat wij deels zijn kwijtgeraakt, maar wat hier nog voelbaar is. tragen om niet langer slaaf te zijn van de tijd, maar te zijn in het moment. Wat gebeurt er als we het gaspedaal even loslaten? Als we niet proberen zoveel mogelijk plekken ‘af te vinken’, maar enkele plekken écht binnen te laten komen? Eindelijk weer de rust en tijd nemen om te fotograferen. Om de drone de lucht in te gooien en het landschap vanuit een ander perspectief vast te leggen. We schrijven ook geen wekelijkse blogs meer. Niet omdat we niets te vertellen hebben, maar omdat we niet willen schrijven vanuit moeten, maar vanuit zin. Vanuit inspiratie. Vanuit rust. Ook dat is vertragen. Het stemmetje dat zegt En ja, regelmatig voelen we de onrust weer. Het stemmetje dat zegt: “Jullie zouden nu al veel verder kunnen zijn.” Maar verder wáár naartoe? Naar welk eindpunt haasten we ons eigenlijk? En wat als we al op de juiste plek zijn? "Zoals de rendieren de seizoenen volgen zonder haast, zo vindt de ziel haar weg in het ritme van de stilte." In een wereld die draait op snelheid en efficiency, is vertragen bijna een daad van verzet. Een keuze voor kwaliteit boven kwantiteit. Voor adem boven scrollen. Voor 'zijn' boven doen. Langzaam wennen we aan het vertraagde ritme van onze reis. Van dagen zonder plan. Steeds dichter bij onszelf Misschien is dat wel de grootste rijkdom van deze manier van leven: dat we leren om met minder te leven, maar meer te zijn. Dat we, door te vertragen, steeds dichter bij onszelf komen. Bij de natuur, waar haast geen plaats heeft. Vul je e-mailadres onderaan deze pagina in en je ontvangt, maximaal 1x per week, een mailtje wanneer we een nieuwe blog plaatsen. Wil je ons financieel steunen zodat we deze website online kunnen houden doneer dan een bedrag via deze link .

Tijdens ons verblijf in Estland zijn we op ‘jacht’ geweest naar bruine beren. Niet met geweren natuurlijk, maar met de camera in de aanslag. In de hoop een glimp op te vangen van deze indrukwekkende dieren in hun natuurlijke habitat. En met succes! Spannend? Absoluut. Bang? Nee, eigenlijk niet. Net zo spannend als toen we, geheel legaal, een stukje door Rusland reden, zonder visum of enige paspoortcontrole. Veel mensen vragen ons: “Zijn jullie nooit bang?” Beren zoeken, rijden langs diepe afgronden en de Russische grens oversteken… Op berenjacht in Estland Het antwoord is: bijna nooit. Toch knijp ik hem natuurlijk ook wel eens. Zoals die ene keer in Portugal, op een steile, modderige haarspeldbocht. Globus 2 weigerde verder omhoog te klimmen en we gleden steeds dichter naar het ravijn. Of in de Hoge Atlas van Marokko, waar we op een smalle zandweg reden, rechts een rotswand, links een eindeloze afgrond. Dát zijn momenten waarop ik de angst voel. Maar de meeste spanning voel ik als we Globus 2 moeten achterlaten in een drukke stad. Want als Globus 2 verdwijnt, zijn we niet alleen ons vervoersmiddel kwijt, maar ook ons huis, ons thuis. Wie heeft angst binnengelaten? Angst is een natuurlijke emotie. Het waarschuwt ons voor gevaar, helpt ons alert te blijven. Zijn we echter niet een beetje té bang geworden? Bang voor dieren, voor onbekende plekken, voor elkaar. Niet omdat die angst reëel is, maar omdat we zo ver verwijderd zijn geraakt van de natuur en van onszelf. Als kind kende ik die angst niet. Wie heeft hem dan binnengelaten? En waarom laten we hem zo vaak het roer overnemen? Bruine beer, Estland Rampscenario’s Onze maatschappij is ingericht op controle en beveiliging, letterlijk en figuurlijk. Angst regeert. Van waarschuwingsborden en hekken tot de NAVO die dagelijks rampscenario’s schetst. Als we deze angst zelf binnenlaten, kunnen we dan ook niet besluiten hem weer naar buiten te zetten? "Angst klopte op de deur. Vertrouwen deed open. Niemand stond daar." Grenzen en prikkeldraad Tijdens deze reis reden we een stukje door Rusland. Geen grenscontrole, geen paspoortcheck, gewoon een stukje weg tussen twee landen. Toch staan er hoge hekken, afschrikwekkend versierd met prikkeldraad. Niet door de Russen neergezet, maar door ‘ons’. Zijn we dan zo bang dat iemand onze kant op komt? Als er ooit tanks komen, houden die hekken ze echt niet tegen toch? Klik op de video om hem te bekijken St. Petersburg Het is bizar, als je erover nadenkt. Waarom mogen we als mensen niet gewoon vrij over deze aarde bewegen? Wie bepaalt dat een bepaald stuk grond van iemand is en dat je er niet mag komen tenzij je daar ‘toestemming’ voor hebt? We wilden graag via St. Petersburg naar Finland reizen. In plaats daarvan kozen we voor de ‘veilige’ overtocht van Tallinn naar Helsinki. Advertentie: Klik op deze banner en koop vervolgens iets bij bol.com Een klein % van de aankoop gaat naar het bekostigen van deze website. Angst of Liefde? In de cursus die ik momenteel volg leer ik iets eenvoudigs, maar krachtigs: er zijn maar twee basistoestanden van de mens: Angst en Liefde. Alle andere emoties komen daaruit voort. Boosheid, verdriet en afschuw komen voort uit Angst. Vreugde, verbondenheid en verwondering uit Liefde. En misschien… is Angst niet eigenlijk gewoon een schreeuw om Liefde? Alexander Nevski-kathedraal, Tallinn Liefde En dan stel ik mezelf de vraag: wat als we vaker zouden kiezen voor Liefde? Voor vertrouwen, openheid, verbinding met elkaar, met de natuur, met onszelf? Wat als we ons niet laten leiden door het donkerste scenario, maar juist door het mooiste? Misschien zouden we dan, net als de beren in Estland, weer een stukje dichter bij onze oorsprong leven. Onbevreesd, vrij en verbonden. Want uiteindelijk is dat waar reizen ons steeds weer aan herinnert: dat de wereld niet van ‘ons’ is maar dat wij van haar zijn. Vul je e-mailadres onderaan deze pagina in en je ontvangt, maximaal 1x per week, een mailtje wanneer we een nieuwe blog plaatsen. Wil je ons financieel steunen zodat we deze website online kunnen houden doneer dan een bedrag via deze link .

Polen hebben we inmiddels verlaten en we zijn in Litouwen aangekomen. Ook hier geen enkele grenscontrole dankzij het Schengenverdrag. Zelfs een grensbord met vrolijke EU sterren erop ontbreekt. Gediminatoten in Vilnius Menselijke keten Baltische landen Reizend door Litouwen merken we dat vrijheid en onafhankelijkheid niet altijd met geweld zijn verdedigd. Soms is een moedig collectief verzet voldoende. Een indrukkend voorbeeld van vreedzaam verzet vond plaats op 28 augustus 1989. Twee miljoen mensen vormden een keten tussen de hoofdsteden Talinn (Estland) - Riga (Letland) en Vilnius (Litouwen). De menselijke keten van ruim 600 kilometer was een protest tegen de toenmalige Sovjetbezetting. Niet lang daarna verklaarde Litouwen zich onafhankelijk. Dat werd uiteindelijk op 6 sept 1991 door de Sovjet-Unie erkend. Heuvel der Kruisen Een ander mooi voorbeeld van vreedzaam verzet is de Heuvel der Kruisen . Op een glooiende heuvel, in Noord-Litouwen, staan duizenden en duizenden kruisen. Van simpele houten kruisjes tot kruisen met gigantische afmetingen. Ieder kruis met z'n eigen verhaal. De Heuvel der Kruisen ontstond in de 19e eeuw als herdenkingsplaats voor overleden opstandelingen. Tijdens de Sovjetbezetting werd hij herhaaldelijk verwoest, maar telkens herbouwd door lokale gelovigen. Vandaag symboliseert de heuvel Litouwse veerkracht, katholiek geloof en vreedzaam verzet. De duizenden kruisen maken het een belangrijk bedevaartsoord en cultureel erfgoed. "Vrede begint niet buiten ons, maar in onszelf" Vreedzaam camperleven Ons reizen zonder eindtijd verloopt over het algemeen ook zeer vreedzaam. We hebben geen last van burenruzies of irritante collega’s en hebben doorgaans leuke interessante gesprekken met medereizigers of met de lokale bevolking. Globus 2 aan de Memel Vrede komt van binnen Wat we steeds meer voelen, is dat echte vrede van binnen komt. Niet uit het oplossen van conflicten of het streven naar wereldvrede, maar uit rust in onszelf. Als we in balans zijn, kijken we milder naar de wereld om ons heen. Het camperleven helpt ons daarbij. De eenvoud, de stilte, de vrijheid – het nodigt uit om terug te keren naar de kern. Ver weg van de drukte vinden we ruimte om gewoon te zijn . Juist daar, onderweg in de natuur, ervaren we het het sterkst: vrede begint niet buiten ons, maar in onszelf. Advertentie: Klik op deze banner en koop vervolgens iets bij bol.com Een klein % van de aankoop gaat naar het bekostigen van deze website. Pauzeknop Misschien makkelijk praten als je in een kleine bubbel zit. In het vreedzame camperleven hoeven we met niemand rekening te houden en kennen we geen deadlines. Dit eenvoudige leven maakt ruimte voor rust in je hoofd. Alhoewel wij af en toe wel moeite hebben met het vinden van de pauzeknop, vertragen blijft onze grote uitdaging. Onze video over Litouwen EUROPAPA Het valt ons trouwens op dat de mensen hier, in tegenstelling tot bij ons, trots zijn op hun EU-lidmaatschap. In alle grote steden wappert de Europese vlag. Tegelijkertijd zien we ook veel borden staan met "mede mogelijk gemaakt door de EU". Wegen, stadsparken, monumenten allemaal opgeknapt met Europese fondsen. Niet echt verwonderlijk dat ze hier extra blij zijn met de Europese Unie. Of doen ze hier gewoon veel beter aan EU marketing? Slechte wegen Niet alle wegen zijn al met EU geld aangepakt... Wat een drama zeg! De snelwegen zijn over het algemeen prima, maar de provinciale wegen zijn veelal zeer slecht. Het slechte wegdek wordt niet opnieuw geasfalteerd, nee er wordt slechts “pleisterwerk” verricht op de mindere stukken. Zo krijg je een lappendeken van stukjes asfalt en gaten. Niet echt lekker ontspannen rijden. Maar hé, het is zoals het is, zonder gevecht tegen de realiteit ervaar je meer vrede. Vul je e-mailadres onderaan deze pagina in en je ontvangt, maximaal 1x per week, een mailtje wanneer we een nieuwe blog plaatsen. Wil je ons financieel steunen zodat we deze website online kunnen houden doneer dan een bedrag via deze link .

Twee maanden in Nederland verblijven voelt voor ons als een eeuwigheid. Natuurlijk is het heerlijk om familie en vrienden weer in levenden lijve te zien en alle klusjes aan Globus 2 op ons gemak te kunnen uitvoeren, maar het kriebelt ook alweer. We willen opnieuw vertrekken, maar waar naartoe? Olie verversen Globus 2 Geen verrassing Onze bestemming zal voor veel mensen geen verrassing zijn. We gaan 'eindelijk' weer naar ons geliefde Scandinavië. Eigenlijk hadden we daar al eerder heen gewild, maar de wintermaanden vonden we niet zo geschikt om het "reizen zonder eindtijd" avontuur mee te beginnen. Met de zomermaanden in aantocht gaan we daar eens uitgebreid de tijd voor nemen. Advertentie: Klik op deze banner en koop vervolgens iets bij bol.com Een klein % van de aankoop gaat naar het bekostigen van deze website. Baltische staten Het plan is echter niet om de snelste route richting Noorwegen te pakken. Nu we veel meer tijd tot onze beschikking hebben willen we de route via Polen, de Baltische staten en Finland nemen. Deze landen zijn, voor ons, zo onbekend. Wie gaat er nou naar Letland op vakantie? Hoe ziet de natuur er daar uit? Hoe zijn de mensen? Deze route staat al heel lang op mijn wensenlijstje, maar was altijd simpelweg te ver rijden voor drie a vier weken vakantie. Zeker Polen heeft niet het allerbeste imago, maar we weten uit ervaring dat een imago en de werkelijkheid nogal eens uit elkaar liggen. Zes maanden onderweg Na twee keer drie maanden onderweg geweest te zijn durven we het nu aan om wat langer van huis te zijn. We trekken voor deze reis zes maanden uit. Hierdoor hebben we niet alleen tijd om de Baltische staten te ontdekken, maar nemen we ook echt de tijd voor het noorden van Scandinavië. Daar blijven tot we het Noorderlicht gezien hebben? Globus 2 is in ieder geval de afgelopen weken voorbereid op koudere temperaturen, zodat niet weer de waterleidingen bevriezen. "Happiness is, planning a trip to somewhere new, with someone you love" Sami We willen ons heel graag onderdompelen in de Sami-cultuur. Ik heb altijd het gevoel dat ik daar thuis ben. Zou ik daar in een vorig leven geleefd hebben? Het lijkt me echt geweldig om een weekje mee te draaien in een Sami dorp of samen een traditionele Sami trommel te maken. Uiteraard met alle rituelen die daarbij komen kijken. Dus als iemand daar tips voor heeft dan hoor ik het graag. Wandelen Uiteraard staan er ook diverse wandelingen op het programma. De bekendste drie zijn de wandelingen naar: Trolltunga Kjeragbolten Preikestolen Naast deze drie bekende wandelingen willen we er uiteraard nog heel veel meer doen. Maar misschien ook andere activiteiten zoals raften, een zipline, kanoën etc. Vul je e-mailadres onderaan deze pagina in en je ontvangt, maximaal 1x per week, een mailtje wanneer we een nieuwe blog plaatsen. Wil je ons financieel steunen zodat we deze website online kunnen houden doneer dan een bedrag via deze link .

Al waren we in het begin wat sceptisch over Marokko, we zijn inmiddels helemaal om. De westkust zullen we niet snel nogmaals bezoeken, maar de route die we de afgelopen week gereden hebben door het Anti-Atlasgebergte is werkelijk fantastisch. Naast de mooie dingen die we zien komen we ook veel mooie mensen tegen. De ene nog bijzonderder dan de ander. Grand Canyon Alles te wijten natuurlijk aan onze slechte voorbereiding, maar wist jij dat Marokko ook een heuse Grand Canyon heeft? Bij Tafraout rijden we naar de Aït Mansour Oase om vervolgens een uitdagende weg naar Grand Canyon viewpoint te nemen. Nadat we van het prachtige uitzicht hebben genoten rijden we verder. Al snel wordt de weg hier zo slecht dat we op een bepaald moment besluiten terug te keren. Een aantal km rijden we achteruit voor we op een plek komen waar we weer kunnen keren. Later leren we dat deze regio afgelopen september flink wateroverlast heeft gehad en dat daardoor veel wegen geheel of gedeeltelijk zijn weggevaagd. Dat kunnen we op veel plekken dus goed merken. Werkelijk prachtig Ook al zijn de wegen zo af en toe behoorlijk beschadigd en uitdagend we genieten echt met volle teugen van de omgeving. Het is onbeschrijfelijk mooi dus kijk maar naar de foto's en het filmpje. Ontmoetingen Een van de leuke dingen van reizen is dat je veel andere mensen ontmoet. Andere reizigers waarmee je ervaringen kunt uitwisselen of lokale mensen die een inkijkje geven van hun alledaagse leven. Zo is het bezoeken van een lokale markt ( souk ) een hele belevenis en komen lokale mensen op de camperplaats langs 'de deur' om van alles en nog wat te verkopen. Zo konden we op een camperplaats onze bus laten beschilderen of de was buiten zetten of gewoon een brood kopen bij een 'fietsbakker'. Wim en Liesbeth Op de camping in Tata komen we Wim en Liesbeth Wessels tegen. Op het eerste gezicht gewoon een reizend stel zoals zo velen. Ze blijken al vele malen in Marokko geweest te zijn en weten alle mooie plekken op de kaart aan te wijzen. Ook welke wegen er momenteel wel en niet begaanbaar zijn. "Hé, jou ken ik nog nergens van!" Brillen Wim en Liesbeth hebben echter naast dat ze 'gewoon' op vakantie zijn een missie. Ze verzamelen in Nederland namelijk brillen. Brillen van uiteenlopende sterktes. Deze kijken ze geheel na, vervangen schroefjes en maken ze minutieus schoon. Met maar liefst 600 brillen reizen ze vervolgens, in hun kleine autootje, af naar Marokko. Vervolgens zorgen ze er hoogstpersoonlijk voor dat de brillen hier goed terechtkomen. Ze zijn beide geen opticien dus het is net zo lang uitproberen tot er een grote brede glimlach op het gezicht van de nieuwe eigenaar komt. Ze houden op hun website precies bij hoeveel brillen waar zijn uitgereikt. Dus hierbij een oproep: heb je nog ongebruikte, goede brillen liggen zorg dan dat ze bij Wim en Liesbeth terechtkomen. Advertentie: Klik op deze banner en koop vervolgens iets bij bol.com Een klein % van de aankoop gaat naar het bekostigen van deze website. Route omgegooid Naast dat ik onder de indruk ben van de missie van Wim en Liesbeth maak ik ook dankbaar gebruik van hun Marokko kennis. Ze weten exact wat de mooie gebieden zijn. Ik vertel hen waar onze interesses liggen en zo ontstaat er een geheel nieuwe route. Nu alleen Kelly nog even informeren dat we er iets langer over gaan doen. Vul je e-mailadres onderaan deze pagina in en je ontvangt, maximaal 1x per week, een mailtje wanneer we een nieuwe blog plaatsen. Wil je ons financieel steunen zodat we deze website online kunnen houden doneer dan een bedrag via deze link .

We zijn weer vertrokken. Op naar Scandinavië. Maar dan wel de ongebruikelijke route via Polen en de Baltische Staten. In deze blog onze eerste ervaringen in Polen. Wat kunnen we eigenlijk verwachten van dit land? Is het echt zo onveilig zoals we gehoord hebben? Zien we nog iets terug van de typische Oostblok invloeden? Plan gewijzigd In Marokko hadden we op voorhand een route uitgestippeld. Nu willen we ons nu meer laten verrassen en gaan waar de wind ons die dag brengt. We weten dat Scandinavië zich daar bij uitstek voor leent, maar hoe zit dat met Polen en de Baltische Staten? In Polen hadden we het voornemen om rechtstreeks naar Warschau te rijden. TomTom had, door het ontwijken van de tol-wegen, echter een ander voorstel. Wat dachten we van een bezoek aan het Reuzengebergte net over de Tsjechische grens? Na even googlen blijkt dit één van de mooiste wandelgebieden van Polen te zijn. Wij dus Globus 2 de instructies van TomTom laten opvolgen. Adr š pach rotsen in Tsjechië Reuzengebergte En wat een verrassing! Dit is inderdaad een prachtig gebied met fabelachtige rotsformaties. We hebben er diverse wandelingen kunnen maken en enorm genoten. Voor het vervolg van de reis hebben we de kaart er eens bij gepakt. Auschwitz en Krakau komen nu eigenlijk automatisch op ons pad te liggen. Bij het indrukwekkende Auschwitz waren we verrast dat veel van de gebouwen replica's zijn van het origineel. In het leuke Krakau lieten we ons verrassen over de legende van de draak en het ontstaan van de stad. Als je je ook wil laten verrassen lees dan hier de legende van Koning Krak en de draak. Advertentie: Klik op deze banner en koop vervolgens iets bij bol.com Een klein % van de aankoop gaat naar het bekostigen van deze website. Warschau Op naar Warschau, de hoofdstad van Polen. Ook hier waren we weer verrast. De gehele 'oude' stadskern daar is echter niets ouds aan. Alles is immers tijdens WOII plat gebombardeerd. De binnenstad is op basis van oude foto's geheel gereconstrueerd. Achter de oud uitziende gevels zitten dus hele nieuwe panden. Ook verraste het ons dat het er, zelfs op zaterdagmiddag, relatief rustig was en we het bruisende van een hoofdstad compleet misten. Gdansk Gaan we dan ook nog naar Gdansk.....? Geheel niet op de route richting Scandinavië, maar op onze vorige blog kregen we de reactie dat dit echt een hele leuke stad is. Dus waarom niet? We hebben de tijd immers aan onszelf. En ook hier zijn we weer verrast. Wat een enorm verrassende hippe stad is dit! De hele stad staat vol met Nederlands ogende herenhuizen. We drinken koffie in een Harry Potter café en genieten van lokale gerechten zoals: pączki (een soort gevulde oliebollen) en het nationale gerecht van Polen: pierogi (aardappel dumplings) Russische grens Wat lang niet iedereen weet is dat Polen ook grenst aan een stukje Rusland. Een stukje, ingesloten tussen Polen en Litouwen, dat voor Rusland strategisch van groot belang is, omdat het aan de Oostzee ligt. Wij waren benieuwd hoe zo'n grens met Rusland er nou uit zou zien. De grens loopt hier bijvoorbeeld dwars door een groot bos. Zou daar echt een hek staan? Of kunnen we heel even ongemerkt de grens passeren en daarmee ook Rusland afvinken? De verrassing was groot om te ontdekken dat er inderdaad slagbomen, grote rollen prikkeldraad en een hoog hek dwars door het bos loopt. Wat ons daarbij nog meer verbaasde was dat de hoge rollen prikkeldraad door Polen zijn neergelegd en niet door de Russen. "Als alles volgens het boekje gaat, heb je niets te vertellen." Een beetje stout Ondanks de verbodsborden vonden we het leuk om een paar selfies te maken net achter de slagbomen bij het prikkeldraad. En zo midden in het bos, niemand te zien dat kan toch geen kwaad....? Als we beter uit onze doppen hadden gekeken dan hadden we gezien dat langs de hele grens overal camera's hangen en waren we bij terugkomst bij Globus 2 niet verrast door de grenspolitie. Na een uitvoerige controle van al onze papieren werden we gelukkig weer met rust gelaten. Het drielandenpunt van Polen, Litouwen en Rusland Tot slot Tot slot valt het ons enorm op hoe schoon het hier overal is. Je ziet geen plastic of sigarettenpeuken op de grond liggen. Hoe krijgen ze dat voor elkaar? Is dat opvoeding/cultuur? Nu moeten we ook eerlijk zijn, niet alles in Polen is alleen maar verrassend positief. Behalve het Reuzengebergte, helemaal in het zuiden, hebben we voornamelijk door heel vlak, saai koolzaad landschap gereden. Ik zeg dan ook geregeld tegen Kelly dat ik wel wat sneller naar mijn geliefde Scandinavië wil. Maar gelukkig weet Kelly me te overtuigen ook deze landen de kans te geven me te laten verrassen. Vul je e-mailadres onderaan deze pagina in en je ontvangt, maximaal 1x per week, een mailtje wanneer we een nieuwe blog plaatsen. Wil je ons financieel steunen zodat we deze website online kunnen houden doneer dan een bedrag via deze link .

In de vorige blog schreef ik al dat we hebben besloten om door te gaan met het maken van korte video's. We krijgen veel positieve reacties en we vinden het ook nog eens heel leuk om te maken. Vaak kregen we daarbij de vraag of ze ook op YouTube te vinden waren, iets wat tot nu toe niet het geval was. Maar.... met gepaste trots hebben we nu ons eigen YouTube kanaal gelanceerd. Ons YouTube kanaal Terug naar Nederland Nu we weer even in Nederland zijn en genoeg data hebben, hebben we alle video's die we de afgelopen periode gemaakt hebben geüpload naar YouTube. Bij diverse video's hebben we nog wat extra beelden toegevoegd die jullie nog niet eerder gezien hebben. Alle toekomstige video's zullen we daar natuurlijk ook gaan plaatsten. Dat uploaden was nog een heel gedoe, omdat we bij meerdere video's de muziek moesten vervangen. Op YouTube moet natuurlijk alles rechtenvrij zijn. Zo jammer, want we waren best tevreden met de gekozen muziek. En omdat wij niet praten tijdens de video's is de muziek van extra groot belang. Abonneren Nu zijn we natuurlijk heel benieuwd hoeveel views we gaan krijgen en hoeveel abonnees. Super leuk als je je wil abonneren op ons kanaal. Op die manier komen we bij YouTube hoger in de rankings en worden de video's ook aan andere mensen voorgesteld. Dus doe ons een groot plezier en klik even hier om je te abonneren. Starlink mini Omdat het op YouTube zetten van video's behoorlijk wat data kost en mobiele abonnementen in het buitenland best duur kunnen zijn, hebben we ook een Starlink mini gekocht. Nu hebben we, als het goed is, overal snel internet. Heel handig ook voor als we off-grid staan op plaatsen waar helemaal geen mobiel bereik is. Het is ongelooflijk dat zo'n klein apparaatje verbinding maakt met heel veel satellieten die rond de aarde draaien en je daardoor altijd verzekerd bent van snel internet. Dat had je een aantal jaren geleden toch niet voor mogelijk gehouden. Het aansluiten en installeren van de Starlink was echt een fluitje van een cent. Na het openen van de doos waren we binnen 5 minuten online. Onderweg Het voordeel van de Starlink mini is, naast dat hij zo klein is, dat hij ook op de huishoudaccu werkt en niet alleen op 220V. Ik heb daarvoor tussen de accu en de Starlink een kleine transformator geplaatst die max 12V 20A omvormt naar max 48V 5A. Precies wat de Starlink nodig heeft. Hierdoor verbruikt hij uiteindelijk minder stroom. Je kan de mini zelfs, die niet veel groter is dan een A4-tje, meenemen op een hike en met een powerbank van stroom voorzien. Onder het rijden zit de Starlink met zuignappen tegen het dakraam aan. Op deze positie hebben we al meer dan voldoende snelheid. Gaan we echt zware video's verzenden dan kunnen we hem buiten zetten en met behulp van de Starlink app in precies de juiste positie zetten voor een nog beter bereik. "Hé, die technologische vooruitgang was toch bedoeld om minder hard te hoeven werken" Kosten en dekking De aanschaf van de Starlink mini is op het moment van schrijven € 299,- Daarnaast heb je een abonnement nodig. Je hebt daarin de keuze voor maximaal 50Gb per maand voor €40,- of onbeperkt voor €72,- Als tijdens onze volgende reis blijkt dat het allemaal goed werkt dan zeggen we het data only abonnement dat nu in Globus 2 zit natuurlijk op en dat bespaart weer zo'n €36,- per maand. Met het Roam abonnement van Starlink heb je in een heel groot deel van de wereld dekking. Zoals je op de kaart hieronder ziet valt Marokko daar (nog) niet onder. We hebben het echter tijdens onze laatste reis bij veel mensen gewoon zien werken in Marokko. Dus dat Starlink in die landen nog niet te koop is wil niet zeggen dat hij niet werkt. Ervaring Een groot nadeel van de Starlink abonnementen is dat je na twee maanden weer even in het land van registratie moet zijn. Dus in ons geval Nederland. Wanneer je dat niet doet dan zou de verbinding wegvallen tot je weer even in Nederland geweest bent. Dit hebben ze gedaan omdat de abonnementen niet in elk land even duur zijn. Je zou anders de Starlink in een 'goedkoop' land kunnen aanschaffen en activeren om hem vervolgens in een 'duur' land te gaan gebruiken. Voor ons zou dit echt heel vervelend en niet werkbaar zijn. Op internet lees ik echter verschillende verhalen. Heel voorzichtig trek ik nu de conclusie dat bij mensen die maanden lang op één plek blijven (bijvoorbeeld overwinteraars in Spanje) de verbinding inderdaad is komen te vervallen en bij mensen die regelmatig landgrenzen passeren hij gewoon blijft werken. Zijn er mensen die hiermee ervaring hebben? Klopt mijn analyse? We horen het graag! Advertentie: Klik op deze banner en koop vervolgens iets bij bol.com Een klein % van de aankoop gaat naar het bekostigen van deze website. Vul je e-mailadres onderaan deze pagina in en je ontvangt, maximaal 1x per week, een mailtje wanneer we een nieuwe blog plaatsen. Wil je ons financieel steunen zodat we deze website online kunnen houden doneer dan een bedrag via deze link .

Nou ja naar huis, als je in een busje woont ben je natuurlijk altijd thuis. Als een soort slak dragen we ons huisje altijd met ons mee waar we ook naartoe gaan. We moeten terug naar Nederland! Waarom dat lees je in deze blog. Ook in deze blog een video met toeristische steden die we bezocht hebben en de laatste wandelingen die we hebben gemaakt. Terug naar Nederland Als Nederlander moet je minimaal vier maanden per jaar in Nederland zijn. Ben je korter dan vier maanden in Nederland dan ben je verplicht je uit te schrijven uit de Basisregistratie Personen (BRP). Wanneer je je uitschrijft dan raak je ook al je sociale voorzieningen kwijt en stop je met AOW opbouwen. Dat willen wij voorkomen dus dat betekent dat we vier maanden per jaar in Nederland zijn. Dit jaar zijn dat de maanden april en mei en aan het eind van het jaar plannen we november en december in om wederom Nederland te zijn. De arena voor stierenvechten in Alicante Thuis Thuis zijn betekent voor mij nog steeds gewoon wonen in Globus 2 en staan op een camping of camperplaats. In die zin verandert er niet zo heel veel. We staan nu alleen niet tussen de bergen, maar in ons eigen vlakke kleine landje. Toch voelt de stad waar ik geboren en opgegroeid bent ook nog steeds echt als thuis. "De kunst van te leven is thuis te zijn alsof men op reis is." Familie De maanden die we verplicht in Nederland zijn voelen ook zeker niet als een straf. Lekker de kinderen weer knuffelen, familie opzoeken en afspreken met vrienden. Allemaal dingen die we tijdens het reizen moeten missen en nu kunnen inhalen. Ook staan er weer een paar klusjes aan Globus 2 op het programma. Elke reis bedenk ik weer een paar kleine dingetjes om de bus nog beter aan te laten sluiten bij onze wensen. Gescheiden Omdat de familie van Kelly in de regio Twente woont en mijn familie in de regio Den Haag betekent dat ook dat we de komende weken even los van elkaar zijn. Dat is even flink wennen na 90 dagen onafgescheiden te zijn geweest. Aan de andere kant ook best even lekker. Even geen rekening te hoeven houden met de ander, je eigen dingen doen en even te vertoeven in je eigen space. Heerlijk om elkaar weer echt te missen en er enorm naar uitkijken elkaar weer te zien. Advertentie: Klik op deze banner en koop vervolgens iets bij bol.com Een klein % van de aankoop gaat naar het bekostigen van deze website. Video Het zal jullie niet ontgaan zijn dat we sinds het begin van deze reis zijn begonnen met het maken van video's. We krijgen hier heel veel positieve reacties op, dus hebben we besloten dat te blijven doen. We starten hier weer mee als we in mei/juni opnieuw op reis gaan. Hieronder dus voorlopig even de laatste video voor nu. De laatste twee weken De afgelopen twee weken hebben we diverse toeristische steden bezocht. Zoals Alicante, Benidorm en Valencia. Vooral Benidorm vonden we veel leuker dan we verwacht hadden. Er is veel te beleven, direct aan een groot strand en veel gezellige winkelstraatjes. Gelukkig hebben we ook nog twee leuke wandelingen kunnen maken: Cerrada del Río Castril Een zeer korte (2,3 km) wandeling, maar wel heel leuk. Over een brug, langs steile wanden en door een tunnel. Aan het einde van de wandeling kan je nog het plaatselijke kasteel bezoeken. Toegangsprijs was €2,50. Pasarelas de Montfalcó vía Camí de Mont-Rebei Voor mensen die geen last van hoogtevrees hebben. Wat een mooie spectaculaire wandeling was dit. Kijk zeker naar de video voor de beelden! Aan het einde van de wandeling word je nog getrakteerd op een lading trappen langs een steile wand naar beneden. De week na de wandelingen hebben we vooral in de bus gezeten onderweg naar Nederland. Onze tweede 'reis zonder eindtijd' is hiermee tot een einde gekomen. In een volgende blog zullen we uit de doeken doen wat onze vervolgplannen zijn. Vul je e-mailadres onderaan deze pagina in en je ontvangt, maximaal 1x per week, een mailtje wanneer we een nieuwe blog plaatsen. Wil je ons financieel steunen zodat we deze website online kunnen houden doneer dan een bedrag via deze link .

Op de foto's en de filmpjes die we maken zie je ons meestal stralend glimlachen. Maar in alle eerlijkheid zijn we lang niet altijd zo vrolijk. Het samen gaan wonen in een bussie van 8m2 groot heeft zo zijn uitdagingen. Donkere wolken boven Globus2 Algemeen Over het algemeen vermaken we ons uitstekend op onze reis, we zitten elkaar zelden in de weg en zijn vaak helemaal in harmonie met elkaar. De foto's waar we stralend op staan zijn dan ook niet gefaked. Toch is dit niet altijd de gemoedstoestand. El Saltillo Hike  Samenwonen Kelly en ik hebben elkaar bijna twee jaar geleden ontmoet op camping Buitenland in Drenthe. Kelly woonde in Enschede en ik in Zoetermeer. Dat zorgde ervoor dat we elkaar alleen in de weekenden konden zien. In september vorig jaar is ons 'reizen zonder eindtijd' begonnen en zijn daarmee dus ook gaan samenwonen. Als we lekker actief zijn door veel te rijden, te wandelen en dingen te doen gaat het heel lekker tussen ons. Helaas heeft het de afgelopen weken heel veel geregend en zitten we dus de hele dag samen op die 8m2 te wachten tot het mooier weer wordt. Dat is niet goed voor het humeur en haalt niet het altijd het beste in ons naar boven. Tabernas woestijn in Spanje Overeenkomsten Natuurlijk hebben we heel veel overeenkomsten: we houden beide van autorijden, natuur, wandelen, zelfontwikkeling, spiritualiteit en nog veel meer, maar op regenachtige dagen komen ook de verschillen naar de oppervlakte. En waar je door de verschillen juist een enorme persoonlijke groei zou kunnen doormaken kunnen ook de irritaties snel de kop opsteken. Zo ben ik heel gestructureerd en Kelly wat rommeliger. Ben ik het liefste altijd samen en heeft Kelly ook 'me-time' nodig. Is Kelly heel goed thuis in politiek wat mij dan weer niet zoveel interesseert. Sterrenbeelden En dan hebben we ook nog eens sterrenbeelden* die nou niet bepaald met elkaar matchen. Ik ben een gevoelige Kreeft en houd met mijn scharen mijn partner het liefst lekker dicht bij mij en zorg liefdevol voor haar. Ik ben huiselijk, liefdevol, beschermend en emotioneel. Kelly is daarentegen een Waterman: excentriek, open-minded, grillig, gereserveerd en de massa ver vooruit. Nou probeer dat water maar eens met je scharen bij je te houden. Onbegonnen werk! " Peace is not the absence of conflict, but the ability to cope with it" Leerpotentieel Toch geloven wij dat we elkaar niet zomaar zijn tegengekomen. Mensen komen elkaar in het algemeen niet zomaar tegen. Wat hebben we van elkaar te leren in dit leven? Je zou kunnen zeggen: dat wat de een te veel heeft, heeft de ander te weinig. Hier zit een enorm leerpotentieel in. Is onze liefde sterk genoeg om de dalen te overbruggen. Want pieken hebben we zeker ook genoeg. We kunnen eindeloos genieten van het avontuur dat we samen zijn aangegaan. Dit avontuur willen we ook graag met jullie delen. Sterker nog de tijd dat het goed gaat maakt een veel groter deel uit van de tijd dan de momenten waarop het even minder gaat. En toch nemen die mindere momenten onevenredig veel ruimte in ons hoofd. Advertentie: Klik op deze banner en koop vervolgens iets bij bol.com Een klein % van de aankoop gaat naar het bekostigen van deze website. Samen oud worden Als we beiden nu zo van persoonlijke ontwikkeling houden dan mogen we dus eigenlijk alleen maar heel dankbaar zijn voor de dalen in onze relatie. Je partner is altijd, per definitie, je grootste spiegel. Als de ander je raakt, boos of verdrietig maakt zegt dat eigenlijk helemaal niets over de ander maar alleen maar wat over jezelf. Bottom line is dat we het samen geweldig hebben, we enorm genieten van alles wat we mogen doen en we onze volgende reis alweer aan het plannen zijn. Elke dag kies ik er opnieuw voor met deze vrouw samen te zijn, misschien wel de rest van mijn leven. Wandelen Als het zoveel regent vermaken we ons vooral met lezen, spelletjes doen, wassen en de bus een beetje schoonmaken. Gelukkig hebben we ook nog diverse wandelingen kunnen maken. De beelden daarvan kun je terugzien in bovenstaand filmpje. De volgende wandelingen hebben we gedaan: Oogstfontein – Sultana Boog rondtocht vanuit El Borge Niet spectaculair, maar mooie uitzichten op zee en tussendoor extreem stijle passages El Saltillo Hike Voor de mensen die geen last hebben van hoogtevrees Cahorros de Monachil Lopen, uitglijden, kruipen, leuker kunnen we het niet maken Tabernas Watercourse - Lanujar Watercourse - Las Salinas Ravine , Wandeling in de grootste West-Europese woestijn *) Astrologie Vind je het trouwens interessant om meer te weten over je karaktereigenschappen, talenten en zielsmissie verklaart vanuit de astrologie? De zus van Kelly is Astrologe en hier vind je haar site voor meer informatie. Vul je e-mailadres onderaan deze pagina in en je ontvangt, maximaal 1x per week, een mailtje wanneer we een nieuwe blog plaatsen. Wil je ons financieel steunen zodat we deze website online kunnen houden doneer dan een bedrag via deze link .

Bijna komt onze reis door Marokko ten einde. Zaken waar we eerst verbaasd over waren, raken we nu aan gewend. Wij ervaarden eerst een soort van cultuurschok toen we het land voor het eerst binnenreden. In deze blog nemen we de cultuurschok onder de loep en gaat het over vastzitten in aannames en gewoontes. Cultuurschok Voordat we naar Marokko gingen hadden we ons enigszins verdiept in het land en de sociale gebruiken hier. In verschillende vlogs hoorden we over cultuurschok en dat je een aantal dagen moet wennen aan het land. Nou, dat klopt helemaal! De eerste dagen in Marokko vond ik eerlijk gezegd helemaal niet zo geweldig. Ik vond het chaotisch, voelde me bekeken en stelde mezelf continu de vraag of ik wel voldeed aan de culturele normen en waarden. “Woorden zijn een bron van misverstanden. Het hart begrijpt zonder te spreken." Wapperende haren Het eerste straatbeeld in de kuststad Asilah liet mij voornamelijk vrouwen met hijabs zien, ook zag ik geen stelletjes hand in hand lopen en zag ik al helemaal geen blote armen of benen. Daar liep ik dan in mijn T-shirt en wapperende haren in een vreemd land waar je om de paar uur oproep tot gebed uit de minaret hoort. Wat doe ik hier? Vroeg ik mezelf een paar keer terloops af. Advertentie: Klik op deze banner en koop vervolgens iets bij bol.com Een klein % van de aankoop gaat naar het bekostigen van deze website. De kleine prins Dit alles deed me denken aan de tijdloze klassieker De kleine prins van Antoine de Saint-Exupéry. In het boek bezoekt een kleine prins verschillende planeten en ontmoet hij daarbij vreemde personages, zoals de koning die over alles wil heersen, de ijdele man die alleen gezien wil worden en de zakenman die sterren telt alsof het geld is. Elk van deze personages kijkt met een beperkte blik naar de wereld, vast in hun eigen overtuigingen. Dit doet denken aan hoe we soms vastzitten in onze culturele gewoonten en aannames. Open blik In een andere cultuur is het essentieel om met een open blik naar de ander te kijken. Wanneer we denken dat onze manier van doen de enige juiste is, beperken we onszelf en onze relaties met anderen. Een mooie quote uit het boek is: "Je kunt alleen dingen begrijpen als je ze eerst tam maakt." Dit betekent dat we tijd moeten investeren om een cultuur echt te leren kennen. Voor mij was het omschakelen en vooral jezelf niet in weg zitten. Nu we aantal weken verder zijn is mijn beeld van dit land volledig veranderd. Aanpassen We zijn van mening dat we hier te gast zijn en dat wij ons mogen aanpassen aan de culturele gebruiken van hier. Daar waar mogelijk doen we dat dan ook en dat helpt om de plaatselijke cultuur beter te begrijpen. Het was dan ook best een schok toen we ons opeens realiseerden dat we al twee maanden met een Jumbo boodschappentas rondlopen met een vette varkensworst erop. Hoezo aanpassen, we moesten hier smakelijk om lachen. Overigens kun je bij de Carrefour wel degelijk spekjes kopen. Iets waar veel Marokkanen zich niet bewust van zijn. Twee maanden onderweg Door nu bijna twee maanden door Marokko te reizen ervaar ik het land zoveel anders dan in het begin. De hijabs vallen mij niet meer op, aan het chaotische verkeer raak ik gewend en ik merk dat toeristen meer dan welkom zijn. Ook krijg ik de indruk dat het ze niks uitmaakt of nou wel of niet een hijab draagt, met links eet of af en toe alcohol nuttigt. Volgens mij verwachten ze dit ook helemaal niet van niet moslims. Liefdesmeren Isli (bruidegom) en Tislit (bruid) Leren zien met het hart Een van de beroemdste citaten uit het boek is: "Alleen met het hart kun je goed zien. Het wezenlijke is voor de ogen onzichtbaar."   Dit is voor mij een mooie les terwijl ik door Marokko aan het reizen ben. Het gaat niet alleen om het begrijpen van woorden en sociale gebruiken, maar om het zien van de mens achter de cultuur. Empathie en nieuwsgierigheid vormen de sleutels tot echte verbinding. Ook andersom zie ik vaak nieuwsgierige ogen naar ons kijken, zag ik daar eerst al snel een oordelende blik in, nu weet ik beter. Het zijn veelal mensen die graag een woordje Engels willen oefenen, enthousiast reageren als je zegt dat je uit Hulanda komt en graag willen weten wat je van hun land vindt. De Berbers hebben ons al vaak uitgenodigd voor zoete ‘berber whiskey’ bij het vuur. Ze lachen om de zorgen van de westerse wereld, vergelijkbaar met de koning die de kleine prins ontmoet, die denkt dat hij heerst over alles, terwijl hij slechts bevelen geeft aan wat al gebeurt. Vuurtje met 'berber whiskey’ Vul je e-mailadres onderaan deze pagina in en je ontvangt, maximaal 1x per week, een mailtje wanneer we een nieuwe blog plaatsen. Wil je ons financieel steunen zodat we deze website online kunnen houden doneer dan een bedrag via deze link .

Onze laatste week in Marokko. Dit weekend varen we weer over naar Spanje. Wat vonden we Marokko geweldig! En toch... opeens hebben we beide het gevoel weer terug te willen naar Europa, we zijn er een beetje klaar mee zo lijkt het. De medina in Fez Psychologisch effect Het is allemaal zo overweldigend. Zoals Kelly in de vorige blog schreef moesten we de eerste twee weken enorm wennen aan alles hier. En na die twee weken waren we helemaal om en konden we intens genieten van alles om ons heen. Nu lijkt er weer een omslagpunt te ontstaan. Is dit gewoon het psychologische effect, omdat we weten dat we komend weekend het Afrikaanse continent weer gaan verlaten? Ken je dat? Dat je enorm uitkijkt naar de vakantie. De laatste werkweek ben je er zo enorm aan toe. Terwijl als je vakantie een maand later gepland zou zijn je er dan enorm aan toe zou zijn. Of zijn we gewoon even verzadigd? De contrasten, het landschap, de behulpzame mensen en het leven in een omgeving die zo anders is dan we gewend zijn. Wanneer de chaos en de bepakte ezels niet meer opvallen wordt het misschien tijd om te vertrekken. Advertentie: Klik op deze banner en koop vervolgens iets bij bol.com Een klein % van de aankoop gaat naar het bekostigen van deze website. Moe Daar komt bij dat we ook best moe zijn. We mogen dan reizen zonder eindtijd (voor veel mensen een soort oneindige vakantie), maar reizen is ook best vermoeiend. We reizen bijna dagelijks een stuk verder en rijden dan door prachtige stukken landschap dat we allemaal mogen absorberen. Dagritueel We krijgen geregeld de vraag hoe onze dagen eruit zien. Veel dagen zien er als volgt uit: Om 8:30 gaat de wekker en doen we een kopje thee op bed. Dan volgt een les uit 'De cursus in wonderen'. Dan gaan we uit bed, kleden ons aan en doen buiten onze ochtend oefeningen. De meeste dagen vertrekken we tussen 10 uur en 10:30 uur. We rijden dan zo'n 1,5 uur om rond 12 uur te ontbijten/lunchen. Na het eten rijden we weer verder en gaan op zoek naar een plaats waar we kunnen overnachten. Dat lukt de ene dag natuurlijk veel makkelijker dan de andere. Streven is om tussen 15 en 16 uur die gevonden te hebben. Na aankomst installeren we Globus 2 en nemen even rust. Om vervolgens alweer aan het eten te beginnen. In de avond bespreken we de route voor de volgende dag. Lezen wat of kijken iets op TV. Wanneer we eens ergens twee nachten staan gaat de dag vaak op aan lange wandelingen, dingen bezichtigen en uiteraard het wassen van kleding en beddengoed en het schoonmaken van de bus. "Onderweg ontstaat de weg" Klagen Denk nu niet dat ik hier een beetje zit te klagen. We voelen ons nog steeds zeer bevoorrecht dit leven nu zo te kunnen leven. Uit het standaard systeem van elke dag werken tussen vier betonnen muren. Grotendeels werken om de hypotheek, de auto en alle vaste lasten te kunnen betalen en voor je het weet ben je weer een paar jaar verder. Wij hebben het gevoel nu echt te leven en te doen wat ons hart ons op dit moment ingeeft. De bekende leerlooierij in Fez Vertragen Wat ons na bijna een halfjaar reizen nog niet is gelukt is te vertragen. We zitten nog steeds in het jachtige gevoel elke dag iets te moeten, we moeten verder rijden, een wandeling maken, de bus schoonmaken, een blog schrijven, weer een filmpje monteren enz. Wat komt er terecht van onze voornemens om dagelijks te mediteren, meer te lezen en onze spirituele ontwikkeling? Dit is misschien wel de grootste uitdaging voor onze volgende reis. Want in maart 'moeten' we toch echt nog even heel veel wandelen in Spanje, want dat hebben we te weinig gedaan in Marokko... Vul je e-mailadres onderaan deze pagina in en je ontvangt, maximaal 1x per week, een mailtje wanneer we een nieuwe blog plaatsen. Wil je ons financieel steunen zodat we deze website online kunnen houden doneer dan een bedrag via deze link .

In deze blog gaan we van de gebaande paden. En niet zo'n beetje ook. Achteraf gezien hadden we deze weg nooit moeten inslaan. Maar ja, als je eenmaal point of no return gepasseerd bent dan moet je wel verder. Overnachtingsplek in de Hoge Atlas Het gelukkige dal Op advies van Wim en Liesbeth, uit deze blog, zijn we door het gelukkige dal gereden. Met name de weg ernaartoe was echt fantastisch. Wat een mooie route! Toen we eenmaal het gelukkige dal door waren (tussen mei en oktober staat het hier vol met prachtig bloeiende rozen) zaten we zo hoog in de Hoge Atlas dat we in de sneeuw terecht kwamen. Hoe onwerkelijk is het als je een paar dagen geleden nog met vier wielen door het Sahara-zand reed en je nu in een sneeuwbui verzeild raakt. Doodsangst Rode route is niet aan te raden De nacht brengen we door hoog in de bergen in de sneeuw. De dag erna wijken we af van de door Wim aanbevolen route. We willen liever niet twee keer eenzelfde stukje rijden, dus maken geen rondje maar vervolgen de R302. Deze loopt verder naar het oosten en vervolgens naar het noorden richting het Bin El-Ouidane stuwmeer (rode lijn op de kaart). Dit hadden we dus beter niet kunnen doen. Het eerste stuk was mooi geasfalteerd, maar veranderde in een zeer slechte onverharde weg met veel modder en stijle stukken erin. We zitten hoog in de bergen van de Hoge Atlas en rijden rakelings langs diepe afgronden. Dit is duidelijk een weg voor 4x4 voertuigen en niet voor onze stoere Globus 2 . Maar we zijn een diepe modderpoel door geploeterd die ik niet nogmaals wil riskeren. Point of no return Point of no return zijn we gepasseerd. Ik zie Kelly's blik en dat spreekt boekdelen, de angst druipt er vanaf. We hebben al een uur niets tegen elkaar gezegd, wat eigenlijk meer dan genoeg zegt. Een afscheids-appje naar haar zus was bijna verzonden. Het 109 km lange traject heeft ons de hele dag gekost en we waren enorm opgelucht toen Globus 2 weer asfalt onder zijn voetjes voelde. We komen in een dorpje waar echt iedereen ons aanstaart met "waar komen die nu vandaan?" Ik heb Kelly moeten beloven nooit meer een dergelijke weg in te slaan. "Op de smalle weg staat nooit file" Hobbelige paden des levens Wat het in Marokko lastig kan maken is dat je op de wegenkaart niet kan zien welke wegen er geasfalteerd zijn en welke niet. Ook zijn de meeste gravelwegen prima te doen voor Globus 2 , maar deze dus niet. Eigenlijk is het net het levenspad. Soms neem je een afslag dat in het begin heel soepel, liefdevol, vol energie begint wat uiteindelijk een hobbelig traject blijkt te worden. Omkeren is meestal niet eenvoudig of simpelweg niet mogelijk. Zo heb ik in mijn leven al heel wat hobbelige paden genomen. En net als onze R302-weg begon die soepel en genoot ik van prachtige uitzichten. Om vervolgens zo'n beroert pad te worden waardoor je niet eens meer oog hebt voor de mooie omgeving. Tegenstellingen Door dit spannende avontuur vergeet ik bijna te vertellen over al dat moois wat we daarvoor al hadden gezien toen we via de R307 naar Marrakesh reden. En natuurlijk het bezoek aan Marrakesh zelf. Tegenstellingen is wel het woord dat steeds weer bij ons naar bovenkomt. Van de warmte in de Sahara naar de sneeuw in de Hoge Atlas, van de rijk gevulde supermarkt van Carrefour tot de souks in de kleine dorpen. Het verschil tussen arm en rijk, de zeer oude auto's (of zelfs ezels) die je rond ziet rijden, maar ook de splinternieuwe. Ik geloof dat we nog niet in een land zijn geweest met zoveel tegenstellingen zo dicht op elkaar. Wat natuurlijk enorm boeiend is om te beleven. Marrakesh Zoals jullie misschien weten zijn wij meer van de natuur dan van cultuur en steden. Maar natuurlijk moeten we ook even Marrakesh bezoeken. Het grote Djemaa el Fna plein en de vele, vele souks achter het plein zijn naast de inmiddels bekende chaos ook enorm leuk om overheen te wandelen. De apen aan kettingen, de slangen waar de giftanden uit zijn getrokken en de schildpadden die hier verkocht worden zijn allemaal zaken waar wij ons liever van distantiëren, maar ook dat hoort bij Marrakesh. Advertentie: Klik op deze banner en koop vervolgens iets bij bol.com Een klein % van de aankoop gaat naar het bekostigen van deze website. Kinderen Na Marrakesh rijden we door naar de watervallen van Ouzoud waar we tevens naar de grot wandelen. Eindelijk weer eens een serieuze wandeling van 13,5 km. Vervolgens gaan we verder naar het gelukkige dal waarna we onze gevaarlijkste rit ooit gereden hebben. Wat ons tijdens het rijden enorm opvalt zijn de vele kinderen die langs de weg staan (waar komen ze in hemelsnaam vandaan) en iets van je willen krijgen. Er komt echter zelden een dankjewel, er komt een vraag naar meer. Uitzonderingen natuurlijk daargelaten. Na een ballon, willen ze ook snoep en daarna een pen en daarna dirhams. Als je niets geeft en doorrijdt zijn ze uiterst teleurgesteld en een enkele keer krijg je zelfs een middelvinger. Wij vragen ons af of het wel slim is om de kinderen iets te geven. Wanneer ze nu een camper zien gaan ze er eigenlijk al vanuit dat daar iets te halen valt. Is het bijvoorbeeld niet verstandiger een lading potloden bij een school af te geven? Vul je e-mailadres onderaan deze pagina in en je ontvangt, maximaal 1x per week, een mailtje wanneer we een nieuwe blog plaatsen. Wil je ons financieel steunen zodat we deze website online kunnen houden doneer dan een bedrag via deze link .