In het noorden van Scandinavië waren we er al middenin. De herfst. Niet te vermijden. Bomen stonden in vuur en vlam. Geel, rood, diep oranje. De lucht was helder en scherp. De dagen werden merkbaar korter. Het landschap leek te zeggen: kijk goed, nu ben ik op m'n mooist. Rijdend met de seizoenen Hoe verder we naar het zuiden reden, hoe zachter het weer werd. De kou trok zich terug en het bleef weer langer licht. Opeens waren we weer in de nazomer beland. Alsof de tijd zich ha

De wereld zit vol mysterieuze plekken. Iedereen kent de piramides van Gizeh, Stonehenge of onze eigen hunebedden in Drenthe, maar er bestaan ook plaatsen die veel stiller zijn. Plaatsen die alleen fluisteren voor wie wil luisteren. Zweden zit er vol mee. Tijdens onze reis trokken wij naar zulke verborgen plekken, niet om antwoorden te zoeken, maar om te voelen wat er gebeurt wanneer je je opent voor het onbekende. Wat krachtplekken met ons doen Krachtplekken roepen al eeuwenl

En toen kwam dat ene telefoontje waardoor alles ineens veranderde. We reden nog ergens tussen bossen en meren toen het stil werd in de bus. De wereld buiten ging gewoon door, maar intern veranderde er wat. Zonder veel woorden wisten we genoeg. De plannen die we hadden, de route die nog open lag, maakten plaats voor één doel: terug naar Nederland. Ochtend in Zweden Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: het telefoontje ging over mijn vader. We hoorden dat het niet goed