Thuiskomen in Tunesië
- Richard
- 9 uur geleden
- 3 minuten om te lezen
Soms is er geen opbouw nodig. Het land raakt je meteen, nog voor je het kunt verklaren. Tunesië doet dat met ons.
Een landschap dat blijft roepen
De dagen vliegen voorbij. We rijden door adembenemende landschappen. Bergen die zacht kleuren in het avondlicht. Canyons die stil hun verhaal vertellen. We rijden door een eindeloos grote zoutvlakte. Wit. Lucht en aarde lopen in elkaar over. We stappen uit. Maken foto's en video's en laten alles op ons inwerken.
Kijken door een lens
We leggen alles weer graag vast met onze camera's. Niet om het moment te vangen, dat lukt toch nooit helemaal, maar om iets van de sfeer vast te leggen. Het is echt een genoegen om dit met jullie te kunnen delen. De ene video is nog niet gepubliceerd en het verlangen groeit alweer naar het monteren van de volgende video. Dit land vraagt om gezien te worden.
De rijkdom van weinig
Wat ons misschien nog wel het meest raakt, zijn de mensen. Hun openheid. Hun vanzelfsprekende gastvrijheid. We zijn regelmatig door mensen uitgenodigd om bij hun thuis te komen. Twee keer zijn we op de uitnodiging ingegaan. De deur gaat open en je stapt een totaal andere wereld binnen. Het hele gezin is erbij en kijkt je aan met die warme, nieuwsgierige blik. We redden ons met een paar woorden Engels en Duits. De rest ontstaat vanzelf, in gebaren, blikken en lachen. Arabisch en Frans spreken we niet, maar dat lijkt er nauwelijks toe te doen. Als we er echt even niet uitkomen, helpt Google Translate ons weer op weg.
"Reizen is kijken, voelen en verbinden met natuur en mensen."
Gulheid die blijft geven
Wat ons raakt, is hoe vanzelfsprekend er gedeeld wordt. Nog voor we goed en wel zitten, staat de tafel al vol. Koffie, thee, water, een sapje. Alsof kiezen niet nodig is, alles mag er zijn. Dan komen de dadels, cake, nootjes. En uiteindelijk verschijnt er nog een bord couscous, ook al hebben we al gegeten. Het lijkt niet uit te maken. Geven gaat hier niet over hoeveel, maar over het gebaar zelf. Over welkom zijn. Dat terwijl de mensen hier vaak zoveel minder te besteden hebben dan wij. Misschien maakt dat het juist nog puurder. Nog echter. We kunnen het niet laten om even te glimlachen als we denken aan thuis. Waar we onze visite laten kiezen tussen twee pakjes koekjes. Welke vind je lekker, dan maak ik die voor je open. Hier wordt niet gekozen, hier wordt gedeeld.
Steun ons:
Klik op deze banner en koop iets bij bol.com
Een klein % van de aankoop gaat naar het bekostigen van deze website.
Een uitnodiging die blijft hangen
Voor we vertrekken, horen we steeds weer. “Jullie moeten terugkomen”. We worden zelfs uitgenodigd voor een bruiloft volgend jaar. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat we daar gewoon weer bij zijn. Alsof er een lijntje is ontstaan dat niet zomaar verdwijnt. Misschien is dat ook zo. Wellicht laten we hier meer achter dan alleen bandensporen in het zand.
Wat nemen we mee
We kwamen voor de natuur. Voor de bergen, de canyons, de woestijn en die eindeloze witte vlakte. Maar wat blijft, zit ergens anders. In de ontmoetingen. In de warmte. In het besef dat rijkdom niet zit in wat je hebt, maar in wat je deelt. Precies dat maakt reizen voor ons zo waardevol. Het mogen genieten en vastleggen van de natuur, terwijl we tegelijk kennismaken met de mensen die een land echt kleur geven. Tunesië laat ons dat voelen. Elke dag weer.
Vul je e-mailadres onderaan deze pagina in en je ontvangt, maximaal 1x per week, een mailtje wanneer we een nieuwe blog plaatsen. Wil je ons financieel steunen zodat we deze website online kunnen houden doneer dan een bedrag via deze link.
💖💖💖💖💖💖
Te gek verhaal, genieten maar 🙋♀️
weer een mooie post van een mooi land. goede paasdagen!