Over verlies, pech en toch doorgaan
- Richard
- 3 uur geleden
- 3 minuten om te lezen
Het lijkt allemaal zo fantastisch. Onze foto's, video's en onze verhalen. Maar het gaat bij ons echt niet altijd zo Instagram fantastisch. Afgelopen weken is daar zeker een voorbeeld van. Wat er gebeurde lees je in deze blog.
Onderweg in Duitsland
Waar moet ik beginnen? Misschien wel met het heftigste nieuws voor mij. In de afgelopen twee maanden hebben zeven mensen uit mijn directe kenniskring te horen gekregen dat ze ongeneeslijk ziek zijn. Drie daarvan zijn inmiddels, binnen deze twee maanden, ook al overleden. Dat heeft er bij mij enorm ingehakt. De ene staat natuurlijk verder bij me weg dan de ander, maar het zijn er wel heel veel. Verschillende van deze bekenden zijn ook nog eens van mijn eigen leeftijd. Zo komt het wel heel dichtbij allemaal. Je mag best weten, ik heb hierom al diverse traantjes gelaten. Vooral natuurlijk ook voor de achterblijvers.
Eigen kwaaltjes
Eigenlijk zou hier de blog al kunnen stoppen. De rest van wat nu nog komen gaat staat in geen verhouding tot bovenstaande. Maar goed… Aan het einde van de vorige reis had ik een slijmbeursontsteking aan mijn rechter elleboog. Nooit geweten dat dat zo pijnlijk was. Inmiddels zijn we vier maanden verder en het is nog steeds niet honderd procent over. Daarnaast ben ik met al dat gesjouw in het huis van mijn vader door mijn rug gegaan. Hoewel dat verrassend snel over was, is er als gevolg daarvan een zenuw in mijn nek klem komen te zitten waar ik nu alweer weken pijn van heb. In Nederland ben ik nog diverse keren bij de fysio geweest, maar dat is onderweg toch lastig.
Griep
Een ruime week geleden kwam hij hoor. De griep. Zowel Kelly als ik zijn over het algemeen niet snel ziek en we zijn al helemaal geen klagers, maar nu kregen we hem om de beurt voor onze kiezen. Afgelopen week hebben we dus op één plek gestaan en vooral op bed gelegen.
Schuldgevoel
De periode in Nederland was ook best intens te noemen. We waren natuurlijk versneld naar huis gekomen en na thuiskomst overleed binnen een week mijn vader. De uitvaart regelen, het huis ontruimen, administratieve zaken afhandelen. Druk. Zo druk dat ik voor mijn gevoel mijn kinderen veel te weinig gezien heb en hen te weinig heb kunnen helpen met hun huizen. Dat schuldgevoel knaagt altijd al wel. Ik kies voor een nomadenleven, maar dat heeft als keerzijde dat ik mijn kinderen niet veel zie. Mijn basisgevoel daarbij is dat ik 21 jaar voor hen gezorgd heb en dat het nu weer mijn tijd is. Ze zijn zelfstandig genoeg om voor zichzelf te zorgen. En toch… het knaagt af en toe ook.
Zelfs Globus2 is ziek
En dan zijn we nog maar net onderweg wanneer Globus2 niet meer wil starten. De eerste ochtend komen we erachter dat onze jumpstarter niets meer doet. De tweede ochtend krijgt ook de nieuw gekochte jumpstarter Globus2 niet aan de praat en moeten we weer de ADAC bellen. Er wordt een nieuwe accu ingezet, maar ook dat mocht niet baten. De derde ochtend is Globus2 opnieuw niet aan de praat te krijgen. Wat is er toch met je, jongen? Wat wil je ons vertellen? Terug naar de garage waar ze er uiteindelijk achter komen dat er een computertje kapot is dat ervoor zorgt dat de gloeibougies warm worden. Nadat deze vervangen is, zijn we achthonderd euro armer, maar rijdt Globus2 weer als een zonnetje.
"We zijn allemaal tijdelijk. Dat besef maakt elke dag oneindig waardevol."
Geen lekkere start
Al met al geen lekkere start dus. Al zijn we ook heel goed in relativeren. Al die mensen om me heen die overlijden laten me nog harder realiseren dat ik de juiste keuze heb gemaakt. Eerder stoppen met werken om te genieten van het leven. Je weet nooit hoelang we nog hebben. Uiteindelijk zijn we allemaal terminaal, alleen weten we niet hoeveel tijd we nog hebben. Elke dag die we genoten hebben pakt niemand ons meer af.
Steun ons:
Klik op deze banner en koop iets bij bol.com
Een klein % van de aankoop gaat naar het bekostigen van deze website.
Vertragen
Globus2 ging kapot in Duitsland. Wat een geluk. Onze VW kon geen beter plekje verzinnen om iets te mankeren. Stel je voor dat dit in Tunesië was gebeurd. Was het dan ook zo snel opgelost? De reis stagneerde vier dagen lang door het euvel met Globus2. Vertraging die verlengd werd door onze griep in Noord Italië met nog eens een week. Was dit niet precies wat we wilden en misschien nog wel harder nodig hadden dan we zelf dachten?
Vul je e-mailadres onderaan deze pagina in en je ontvangt, maximaal 1x per week, een mailtje wanneer we een nieuwe blog plaatsen. Wil je ons financieel steunen zodat we deze website online kunnen houden doneer dan een bedrag via deze link.
Opmerkingen