De gestolen camera in Italië zit nog vers in mijn gedachten. Na de diefstal kregen we van verschillende mensen het advies om zelf een ruit van Globus2 in te slaan, zodat de verzekering zou uitkeren. We hebben het niet gedaan. Toch zette het mij aan het denken: hoe gemakkelijk is het eigenlijk om iets voor jezelf goed te praten? Een verhaal waarin we zelf gelijk hebben Het ongemakkelijke aan mensen is dat vrijwel iedereen die een ander pijn doet of benadeelt, daar voor zichzelf een reden voor heeft. Ook iemand die iets doet wat wij verafschuwen, ziet zichzelf meestal niet als de slechterik in zijn eigen verhaal. We kunnen iemands keuzes afwijzen en grenzen stellen aan zijn gedrag. Tegelijkertijd is het goed om ons af te vragen hoe zeker we zijn dat wij daarmee automatisch het hele verhaal van die ander kennen. De verleiding van een rechtvaardiging Ook bij de diefstal van onze camera merkte ik hoe gemakkelijk het is om een verhaal te maken waarin je eigen handelen ineens gerechtvaardigd lijkt. We hadden schade geleden, iemand anders had ons iets aangedaan en de verzekering was er toch om dit soort situaties op te vangen. De stap om zelf een ruit in te slaan en de schade te melden, is dan misschien wel heel verleidelijk. Het lijkt bijna logisch en de grens voelt klein. Toch wisten we dat we daarmee iets zouden doen wat niet eerlijk was. Een goede reden maakt een verkeerde keuze immers niet automatisch de juiste. Over de diefstal van onze camera en de impact die dit op ons had, schreef ik eerder in de blog Bestolen terwijl we gewoon thuis waren. Steilneset monument in Vardø, Noorwegen Terug naar het noorden Een jaar geleden liepen we door het Steilneset monument in Vardø, in het uiterste noorden van Noorwegen. Het monument herinnert aan de mensen die hier in de zeventiende eeuw als heks werden vervolgd en ter dood gebracht. Velen eindigden op de brandstapel, omdat men ervan overtuigd was dat zij het kwaad vertegenwoordigden. Ik vroeg me daar toen af hoe mensen dit ooit voor zichzelf konden rechtvaardigen. Hoe konden ze geloven dat dit het juiste was om te doen? Het antwoord is eenvoudiger dan we zouden willen: omdat zij geloofden dat ze het juiste deden. De wereld van vandaag Dat is precies wat mij bezighoudt wanneer ik naar de wereld van vandaag kijk. In de oorlogen die momenteel worden gevoerd, zijn machthebbers aan beide kanten ervan overtuigd dat zij in hun recht staan. Beide kanten hebben hun eigen verhaal, hun eigen waarheid en hun eigen redenen om te doen wat ze doen. Via politiek en media krijgen wij vaak vooral het perspectief van onze eigen kant te zien, waardoor het gemakkelijk wordt om ons achter onze eigen machthebbers te scharen en overtuigd te raken van hun gelijk. Ondertussen worden mensen gedood die waarschijnlijk helemaal niet om oorlog hebben gevraagd. Hoe kan het dat we elkaar steeds opnieuw pijn doen, terwijl beide kanten overtuigd zijn van hun eigen gelijk? Een gedachte uit een boek Terwijl ik nu het Derde gesprek met God van Neale Donald Walsch nogmaals lees, moest ik opnieuw aan het monument in Noorwegen denken. Aan de camera die werd gestolen. Aan de oorlogen die dagelijks in het nieuws zijn. Een gedachte uit het boek is dat we elkaar vaak pijn doen omdat we onszelf gekwetst voelen. We vinden dat iemand die ons pijn heeft gedaan, het verdient om zelf pijn te ervaren. We noemen dat gerechtigheid, terwijl er vaak vooral vergelding achter schuilgaat. " Niemand ziet zichzelf als de slechterik in zijn eigen verhaal." De grens tussen goed en fout Wie bepaalt eigenlijk wat goed en fout is? Onze waarden veranderen voortdurend. Individueel en ook als samenleving. Wat enkele generaties geleden normaal werd gevonden, vinden we nu soms verwerpelijk. En wat wij vandaag vanzelfsprekend vinden, kan door toekomstige generaties misschien met dezelfde verbazing worden bekeken. Het doet me denken aan mijn eerdere blog De meeste mensen deugen, waarin ik schreef over vertrouwen, goedheid en de verhalen die we elkaar vertellen over de mens. Begrip voor de ander begint bij het besef dat ook onze eigen kijk op de wereld voortdurend verandert. Dat betekent niet dat we geen grenzen mogen stellen of geen onderscheid kunnen maken tussen goed en fout. Wel dat het verstandig is om ruimte te houden voor de mogelijkheid dat ook wij niet alles weten. Steun ons: Klik op deze banner en koop iets bij bol.com Een klein % van de aankoop gaat naar het bekostigen van deze website. Blijven groeien Alles in het leven verandert. Wij veranderen. Onze ideeën veranderen. Onze samenleving verandert. Juist daarin zit de bedoeling van het leven. Groeien betekent dat we ruimte durven maken voor een nieuwe waarheid. Dat we kunnen erkennen dat iets wat we gisteren nog zeker wisten, vandaag anders kan voelen. Niet omdat we gisteren verkeerd waren, maar omdat we onderweg nieuwe inzichten hebben gekregen. Kijk nog eens naar de ander Daarom helpt het mij om iets voorzichtiger te zijn met mijn oordeel. Niet om verkeerd gedrag goed te praten of grenzen te laten verdwijnen, wel om te beseffen dat ook de ander zichzelf waarschijnlijk begrijpt vanuit zijn eigen verhaal. Bij het Steilneset monument vroeg ik me af hoe mensen ooit konden geloven dat het verbranden van een ander goed was. Nu vraag ik me af hoe vaak wij zelf zo overtuigd zijn van ons eigen gelijk dat we vergeten dat ook onze waarheid kan veranderen. Blijf daarom nieuwsgierig. Naar de ander, naar jezelf en naar de mogelijkheid dat je morgen anders naar de wereld kijkt dan vandaag. Vul je e-mailadres onderaan deze pagina in en je ontvangt, maximaal 1x per week, een mailtje wanneer we een nieuwe blog of video plaatsen. Vond je deze blog leuk? Trakteer ons dan op een kopje koffie via deze link.

Sommige tegenslagen zie je aankomen. Andere slaan in als een donderslag bij heldere hemel. Dat gebeurde tijdens onze laatste week in Italië. Een leeg plekje Tijdens onze laatste week in Italië, terwijl we gewoon in Globus2 aanwezig waren, heeft iemand ongemerkt mijn camera uit de camper gehaald. Geen braakschade, geen verdachte geluiden, helemaal niets. Pas later ontdekten we dat er iets ontbrak. En dat besef kwam hard binnen. Meer dan een camera Het ging niet om zomaar een camera. Het was mijn professionele camera met een lichtsterk objectief, L-bracket, gps en een snelle geheugenkaart. Samen goed voor ongeveer € 6.000. Maar die uitrusting had ik niet in één keer gekocht. Jarenlang heb ik ervoor gespaard. Steeds als het kon, kwam er weer iets bij. Een betere lens, een accessoire dat mijn werk makkelijker maakte of een uitbreiding van mijn uitrusting. Langzaam groeide het uit tot de camera-uitrusting waar ik altijd van had gedroomd. Fotograferen op Spitsbergen. Een trouwe reisgenoot Deze camera reisde al jaren met mij mee. Hij was erbij in Scandinavië, in Oeganda, op Spitsbergen, in Marokko en de afgelopen maanden in Tunesië. Met deze camera heb ik duizenden foto's gemaakt. Hij legde niet alleen de grote landschappen vast, maar ook de kleine momenten die onderweg zo waardevol zijn. Daardoor voelt het verlies veel groter dan alleen de financiële schade. Het zit niet mee Financieel is het sowieso niet ons makkelijkste reisjaar. Nog voor vertrek moest de distributieriem vervangen worden. Daarna volgden een defecte waterpomp, opnieuw een distributieriem, een kapotte accu en problemen met het systeem van de gloeibougies. In Tunesië kwamen daar een lekke band, defecte achteruitrijsensoren, een kapot expansievat en uiteindelijk ook een kapotte krukaspoelie bij. En we zijn nog maar net halverwege het jaar. Reparatie van de krusaspoelie op Sicilië Dat hoort erbij Dat er onderweg dingen stukgaan, vinden we eigenlijk heel logisch. We maken veel kilometers en rijden regelmatig over slechte wegen of zelfs off-road. Dan slijten onderdelen sneller. Dat is onderdeel van het leven dat we hebben gekozen en daar kunnen we prima mee omgaan. Maar dit is anders Een kapotte waterpomp heeft geen kwade bedoelingen. Een lege accu ook niet. Maar iemand die bewust iets van een ander meeneemt, voelt anders. Het gaat niet alleen om spullen, maar ook om het gevoel dat iemand zonder enige aarzeling aan jouw leven en jouw dromen komt. "Een camera kan gestolen worden. Maar de verwondering waarmee we naar de wereld kijken, pakt niemand ons af." Naast de pot Misschien nog wel het wrangste van alles is dat we waarschijnlijk niets vergoed krijgen. Volgens de polisvoorwaarden lijkt er zonder braakschade geen sprake te zijn van een gedekte schade. Al ruim twintig jaar betaal ik een behoorlijke premie, juist om mijn kostbare spullen goed te verzekeren. Dat je dan op zo'n moment naast de pot lijkt te piesen, voelt behoorlijk zuur. Steun ons: Klik op deze banner en koop iets bij bol.com Een klein % van de aankoop gaat naar het bekostigen van deze website. Nog een tegenvaller Alsof het allemaal nog niet genoeg was, werden we de volgende morgen ook nog door de politie aan de kant gezet. We moesten hen volgen naar een weegbrug. Met een volle dieseltank en een net afgetopte watertank bleek Globus2 220 kilo te zwaar te zijn. Het resultaat was een boete van 120 euro. We konden er eigenlijk alleen nog maar om lachen. Soms lijkt het alsof alles tegelijk komt. Misschien zijn er van die periodes waarin het leven je wat vaker op de proef stelt dan je lief is. Een uur buiten moeten wachten voor we aangifte konden doen. Boos en verdrietig We zullen eerlijk zijn. De afgelopen periode waren we behoorlijk kapot van dit alles. Boos, verdrietig en teleurgesteld. Niet alleen omdat er een trouwe reisgenoot is verdwenen, maar ook omdat € 6.000 simpelweg heel veel geld is. Voor iedereen. En zeker voor ons, met het leven dat we nu leiden en alle onverwachte kosten die dit jaar al op ons pad zijn gekomen. De camera was veel meer dan een stuk techniek. Het was het gereedschap waarop ik jarenlang vertrouwde en waarmee zoveel bijzondere momenten zijn vastgelegd. Toch weer verder Uiteindelijk weten we ook dat deze reis niet in spullen zit. Niet in een camera en niet in onderdelen. De reis zit in de ervaringen, de ontmoetingen en de vrijheid die we voelen. Ook dit hoort blijkbaar bij vanlife. Niet alleen de mooie plaatjes en de zonsondergangen, maar ook de momenten waarop het leven je even flink op de proef stelt. Vul je e-mailadres onderaan deze pagina in en je ontvangt, maximaal 1x per week, een mailtje wanneer we een nieuwe blog of video plaatsen. Vond je deze blog leuk? Trakteer ons dan op een kopje koffie via deze link.

Onderweg ervaren we iets dat moeilijk te geloven is wanneer je vooral naar het nieuws kijkt. De angst die ons dagelijks wordt aangepraat door de media en de politiek staat zo ver van wat wij dagelijks meemaken. Een wereld vol waarschuwingen Als je het nieuws volgt, lijkt de wereld soms een gevaarlijke plek. Oorlogen, oplichting, diefstal, geweld. Mensen die elkaar het licht in de ogen niet gunnen. Het is bijna alsof we wel wantrouwig moeten zijn om onszelf te beschermen. Alsof je voortdurend op je hoede moet zijn. Terwijl wij nu alweer een aantal jaren met Globus2 door Europa en Noord Afrika reizen, ervaren wij ook een heel ander verhaal. Vertrouwen als vertrekpunt Natuurlijk zijn we voorzichtig. Bij grote steden parkeren we altijd op een bewaakte parkeerplaats. We letten goed op onze spullen. Dat is gezond verstand. We merken echter ook dat als je mensen met een open hart en vertrouwen benadert, je vaak precies dat ook terugkrijgt. Een gesloten houding roept afstand op, een open glimlach nodigt uit tot contact. Alsof vertrouwen, hoe kwetsbaar ook, zichzelf beloont. De kracht van het goede We hebben ook ervaren hoe hard de andere kant kan binnenkomen. Toen recent, in Italië, mijn camera werd gestolen, raakte ons dat diep (zie deze blog). Niet alleen omdat het om kostbare apparatuur ging, maar ook omdat onze camera onderdeel is van ons leven onderweg. We bloggen, vloggen en schrijven columns. Met onze camera leggen we de wereld vast die we onderweg ontmoeten. Toch gebeurde er daarna iets wat misschien nog wel meer indruk op ons maakte. Nadat we over de diefstal hadden geschreven, kregen we van verschillende mensen via onze website een donatie. Mensen die we vaak helemaal niet persoonlijk kennen. Ze wilden gewoon iets doen. Een klein bedrag, een bericht van medeleven, een gebaar van steun. De diefstal is gepleegd door één mens, de steun kwam van velen. Hierbij willen we deze mensen dan ook heel hartelijk bedanken! Een boek dat blijft hangen Toen ik recent het boek De meeste mensen deugen van Rutger Bregman las, moest ik regelmatig denken aan wat wij onderweg meemaken. Onze ervaring is namelijk helemaal niet dat mensen slecht zijn. Integendeel. We ontmoeten juist opvallend vaak mensen die behulpzaam, gastvrij en vriendelijk zijn. Wat Bregman beschrijft, voelt daardoor vooral als een bevestiging van wat wij zelf onderweg ervaren. Zo blijkt uit onderzoek dat soldaten in oorlogen vaak helemaal niet zo graag op elkaar schieten als we denken. Ook bajonetten werden veel minder gebruikt dan je zou verwachten. Misschien kunnen we elkaar simpelweg niet of nauwelijks doden wanneer we elkaar recht in de ogen kijken. Ook het Duitse leger in de Tweede Wereldoorlog is een interessant voorbeeld. Het stond bekend als een van de meest effectieve legers uit die tijd. Niet omdat soldaten vochten voor een groot Duits rijk of een ideologie, maar vooral omdat ze trouw waren aan hun kameraden. Wanneer grenzen vervagen Onderweg ontmoeten we mensen die we nog nooit eerder hebben gezien. Een garage die alles op alles zet om ons snel weer op weg te helpen. Berbers in Marokko met wie we thee drinken en gezinnen in Tunesië die ons uitnodigen voor het avondeten. Mensen met een andere taal, cultuur of geloof, maar met dezelfde verlangens. Een veilig thuis, gezondheid, liefde en een beetje geluk. Misschien lijken mensen veel meer op elkaar dan we zelf vaak denken. Wat als...? Wat als we zijn gaan geloven dat de wereld harder is dan zij werkelijk is? Wat als angst zich sneller verspreidt dan vriendelijkheid? En wat als goedheid juist zo gewoon is geworden dat we haar nauwelijks nog opmerken? Misschien kijken we simpelweg naar de verkeerde verhalen. Naar de uitzonderingen die groot worden uitvergroot, terwijl de miljoenen kleine momenten van vertrouwen en vriendelijkheid geruisloos aan ons voorbijgaan. "We krijgen dagelijks zoveel angst voorgeschoteld, maar onderweg blijkt vertrouwen sterker." De reis leert anders Onze reis heeft ons niet geleerd dat alle mensen goed zijn. Dat zou naïef zijn. We hebben ook de andere kant gezien. Maar ze heeft ons wel geleerd dat de meeste mensen simpelweg proberen een goed leven te leiden. Net als wij. Met fouten, onzekerheden en goede bedoelingen. Het is zo duidelijk en overal aanwezig als je het maar wilt zien. We hoeven elkaar niet altijd te begrijpen om elkaar toch te kunnen ontmoeten. Dat besef maakt de wereld niet perfect. Wel een stuk mooier. Steun ons: Klik op deze banner en koop iets bij bol.com Een klein % van de aankoop gaat naar het bekostigen van deze website. Blijf je verwonderen Misschien begint een mooiere wereld niet met grote politieke plannen, ingewikkelde theorieën en al helemaal niet met oorlogen. Misschien begint ze heel klein. Met de manier waarop we naar elkaar kijken. Met iets meer vertrouwen, iets minder angst en de bereidheid om de ander niet meteen als een bedreiging te zien. Misschien is de wereld helemaal niet zo slecht als we soms denken. Wat als we de angst nu eens een beetje laten varen en het vertrouwen weer gaan voelen. Vul je e-mailadres onderaan deze pagina in en je ontvangt, maximaal 1x per week, een mailtje wanneer we een nieuwe blog of video plaatsen. Vond je deze blog leuk? Trakteer ons dan op een kopje koffie via deze link.

Na acht weken met de camper naar Tunesië zijn we terug in Europa. Wat heeft het land ons positief verrast! We hadden van te voren niet gedacht dat het zo'n avontuurlijke reis zou worden. Imposante canyons, oneindige woestijnlandschappen, oude berberdorpen, filmsets, uitgestrekte zoutvlaktes, grotwoningen diep in de grond en zo kunnen we nog wel even doorgaan. In deze blog nemen we je mee in onze positieve en minder positieve ervaringen. Richard en Kelly in de Sahara Onze route Vanuit Italië vaar je over naar hoofdstad Tunis. Wij hebben lang getwijfeld of we vervolgens het rondje door Tunesië met de klok mee of tegen de klok in wilden maken. Uiteindelijk hebben we gekozen voor tegen de klok in. Dit is ons goed bevallen. Het zuiden van Tunesië is het mooist, dus als je als eerst naar het noorden reist wordt de reis steeds mooier hoe verder je komt. Ook eindig je de reis dan langs de oostkust waardoor je nog even van de uitgestrekte witte stranden met turquoise water kunt genieten, alvorens je weer terug vaart naar Italië. We zijn achteraf blij met deze keuze. De mooiste plekken Om maar gelijk met de hoogtepunten van de reis te beginnen hier een lijstje met punten die je absoluut niet mag overslaan in een rondreis door Tunesië. Rommel piste, omschreven als de mooiste bergroute van Tunesië en daar zijn we het helemaal mee eens. Heb je een 4x4 rij dan vooral ook de oude route. Mides Canyon een gigantische canyon vlakbij de grens met Algerije. Eindeloos lang en imposant waar je nagenoeg alleen rondwandelt. Oase Chebika, toeristische groene oase omringd door een prachtige bergketen. Route van Mos espa naar Ong Jmal loopt dwars door de woestijn met grote kans op dromedarissen vlak langs je camper. Het Chott el-Djerid een 5.000 km2 groot opgedroogd zoutmeer. Met natuurlijk de bekende iconische verlaten bus. Wij vonden echter het Sebkhet El Melah zoutmeer nog imposanter doordat het hier echt nog wit is van het zout. Ksour (meervoud van ksar), in het zuid-oosten vind je tal van oude berberdorpen. Er zijn er bijzonder veel van toeristische opgeknapte versies tot oude verlaten versies. Wij hebben bijvoorbeeld ksar Mrabtine, ksar Hadara en Ouled Soltane bezocht. Troglodyte-woningen. Grotwoningen vind je doorgaans in rotswanden. Naast dit soort woningen vind je in Tunesië ook troglodyte-woningen. Deze bevinden zich in grote kuilen onder de grond. Toeristen kiezen er massaal voor om deze te bezoeken in Matmata, maar in de wijde omgeving kan je er talloze vinden waar je ze helemaal alleen kunt ontdekken. El Jem, een enorm Romeins amfitheater vergelijkbaar met het Colosseum maar dan mag je overal aan en op zitten en zijn er slechts een handjevol andere bezoekers. Natuurlijk kunnen we deze lijst nog veel langer maken. Wil je inspiratie opdoen voor jouw Tunesië (camper) reis bekijk dan vooral ook onze video's voor andere verborgen pareltjes. Veiligheid Vooraf kregen we de vraag: is Tunesië wel veilig? Als je op de website van het ministerie kijkt is Tunesië grotendeels geel (net als bijvoorbeeld Frankrijk). Dit betekent dat je er prima heen kunt reizen. Er zijn echter ook delen rood gekleurd dat is voornamelijk in de grensregio. Deze regio's kun je natuurlijk beter vermijden. Wij zijn er per ongeluk toch in terecht gekomen en hebben ons er nergens onveilig gevoeld. Wel moet je je in dat gebied overgeven aan escortes van de Garde Nationale. Net als in Marokko durven we de camper hier makkelijker achter te laten dan in een Europese grote stad. Onze ervaring tot nu toe is dat diefstal hier nauwelijks wordt getolereerd, misschien juist omdat het geloof een belangrijke rol speelt in het dagelijks leven. De mensen In de toeristische gebieden aan de oostkust merkten we dat verkopers behoorlijk opdringerig konden zijn. Maar zodra je verder het binnenland in trekt verandert de sfeer compleet. Kinderen zwaaiden enthousiast en volwassenen staken hun duim naar ons op. Ze leken daarmee te zeggen wat tof dat je ons land bezoekt. Regelmatig werden we uitgenodigd voor een kopje thee of zelfs een complete maaltijd. We kregen sterk de indruk dat de bewoners zich enorm vereerd voelden dat wij als westerling bij hen langs wilde komen. Kosten Tunesië is goedkoop. Echt goedkoop. Als nomaden letten we altijd op de kosten. Wat dat betreft is reizen door Tunesië echt fantastisch. We betaalden bijvoorbeeld: Voor een liter diesel € 0,65 Stokbrood € 0,10 Koffie in een cafe € 0,50 (in toeristische plaats € 2,-) Twee pizza's met drankjes in Tatouine € 10,15 Toegang tot El djem, het Tunesische Colosseum, € 6,- p.p. Voor alle bekende Europese merken zoals Nutella en Nivea betaal je gewoon westerse prijzen of door importbelasting zelfs meer (een fles Jack Daniels 0,7l. kostte € 76,-) "Niet de bestemming bleef hangen, maar het gevoel onderweg." Reizen met de camper mogelijk? Ja. Absoluut. Maar verwacht geen standaard camperreis. Campings zijn er nauwelijks en P4N plekjes zijn relatief dun gezaaid. Je bent dus echt op jezelf aangewezen. Je zal zelf een inschatting moeten maken of een bepaalde plek geschikt is om te overnachten of niet. Ook krijg je veel te maken met de Garde Nationale. Regelmatig kwamen agenten even kijken, vroegen ze vriendelijk om onze paspoorten en wensten ze ons daarna een goede nacht. Soms werden we zelfs geëscorteerd naar een andere overnachtingsplek omdat ze die veiliger vonden. Dat voelde in het begin wat onwennig, maar uiteindelijk merkten we dat het vooral goed bedoeld was. 4x4 voertuig? Een vraag die we vaak krijgen is of je een 4x4 nodig hebt? Nee, niet per se. Globus2 is ook geen 4x4. Al merkten we ook vaak dat we dolgraag nóg verder off-road hadden willen rijden. De wegen zijn over het algemeen goed, maar let op de enorme hoeveelheid drempels. Tot slot, wat als er iets met de camper aan de hand is? Merkgarages zijn er alleen in de grote steden in het oosten en die hebben veelal niet de juiste onderdelen op voorraad. Bestellen kan maar heeft een wachttijd van één tot twee maanden. Voor de avontuurlijke camperaars is Tunesië echt een fantastisch land. Steun ons: Klik op deze banner en koop iets bij bol.com Een klein % van de aankoop gaat naar het bekostigen van deze website. Vergelijking met Marokko Veel mensen vergelijken Tunesië met Marokko, maar er zijn grote verschillen. Marokko is groter, ruiger, kleurrijker en meer op campers gericht. Tegelijkertijd is het land ook conservatiever, toeristischer en chaotischer. Daar waar in Marokko campers vaak worden gezien als geldautomaten hadden we daar in Tunesië helemaal geen last van. Dat maakte het reizen voor ons een stuk relaxter. Kinderen zwaaien gewoon zonder dat ze snoep, potloden of geld van je willen. In Tunesië is de kans dat je ergens voor bekeurd wordt zeer gering. In Marokko moesten we voor elk stopbord ook echt stoppen en stond de politie vaak onderaan een berg, in de middle of nowhere, met een lasergun. Wat we misten in Tunesië is misschien wel het imposante Atlas gebergte met de karakteristieke bergdorpjes. Tot slot Tunesië staat bekend om de all inclusive vakanties aan de oostkust. Wat ons betreft doe je het land daar echt mee tekort. Je kan in zoveel verschillende werelden stappen binnen één land. Het gebrek aan andere toeristen geeft je een groot avontuurlijk Indiana Jones gevoel. Mocht je van plan zijn om eens die kant op te gaan kijk dan zeker even onze YouTube serie over dit land. Er komen nog zeker twee nieuwe video's aan om een compleet beeld te geven over dit bijzondere land. Vul je e-mailadres onderaan deze pagina in en je ontvangt, maximaal 1x per week, een mailtje wanneer we een nieuwe blog of video plaatsen. Vond je deze blog leuk? Trakteer ons dan op een kopje koffie via deze link.

Al weken praten we over waar onze volgende reis naartoe zal gaan. We laten diverse landen door onze gedachten gaan, kijken elkaar aan, laten ideeën even liggen en pakken ze later weer op. Er is geen haast, maar juist daardoor wordt kiezen lastig. Er zijn zoveel mooie plekken die ons trekken. Globus2 tijdens onze reis door Marokko Eén ding was meteen duidelijk, we willen naar de warmte. De afgelopen twee maanden in Nederland en de maanden daarvoor in het donkere Scandinavië hebben hun sporen nagelaten. We merken dat het gebrek aan licht iets met ons doet en dan met name met onze energie. We verlangen om weer zonder jas naar buiten te gaan en mooie wandelingen in korte broek te maken. Half november hebben we onze reis vervroegd afgebroken. Het overlijden van Richards vader bracht ons terug naar Nederland. Na het afscheid moest er veel geregeld worden. Het was een periode waarin reisplannen op een laag pitje werden gezet. Inmiddels is de uitvaart geweest en is het ouderlijk huis bijna leeggeruimd. Langzaam komt er weer ruimte voor nieuwe energie en nieuwe plannen. Inmiddels hebben we besloten, onze volgende reis gaat naar: Tunesië Onze keuze is gevallen op Tunesië. De reis die we begin vorig jaar maakten naar Marokko heeft ons meer gebracht dan we vooraf hadden kunnen bedenken. De cultuur, het landschap, de manier waarop het leven zich daar afspeelt. Het was wennen en vertragen tegelijk. Die ervaring smaakt naar meer. Afrika voelt voor ons anders dan Europa. Rauw soms, maar ook open. Tunesië lijkt ons een land dat nog niet is platgelopen door toeristen. Het is een land waar we erg nieuwsgierig naar zijn, zonder precies te weten wat we zullen aantreffen. Zonder reisbeschrijving Tijdens de voorbereiding viel ons op dat er nauwelijks Nederlandse informatie te vinden is over reizen met een camper door Tunesië. Online blijft het opvallend stil. Ook op YouTube zijn er bijna geen Nederlandstalige verhalen te vinden. Dat maakt het spannend, maar voor ons ook aantrekkelijk. We zullen doen wat we altijd doen: onze ervaringen vastleggen. Schrijven over wat we meemaken en filmen wat we te zien krijgen. "Globus2 staat klaar. De rest mag zich onderweg aandienen." Even de kaart erbij De meeste mensen weten ongeveer waar Tunesië ligt. Maar zonder kaart wordt het al snel vaag. Net onder Europa, aan de andere kant van de Middellandse Zee, liggen de landen Marokko, Algerije en Tunesië naast elkaar. Onze route loopt waarschijnlijk door België, Luxemburg, Frankrijk, Zwitserland en Italië. In Palermo nemen we dan de boot naar Tunis, de hoofdstad van Tunesië. Omdat het nog vroeg in het jaar is en het weer in Italië waarschijnlijk nog niet fantastisch zal zijn, rijden we daar op de heenweg snel doorheen. Echt de tijd nemen voor Italië doen we later, op de terugweg. Meer dan een vakantiebestemming Bij Tunesië denken veel mensen aan strandresorts en zwembaden. Of aan de Arabische Lente, die begon met een dramatische gebeurtenis in december 2010. Het land kent echter ook een andere kant. Zo heeft Tunesië één van de grootste amfitheaters ter wereld, is er een immense zoutvlakte waar je met de auto doorheen kunt rijden en heeft het land landschappen die zo leeg en groots zijn dat ze bijna onwerkelijk aanvoelen. Niet voor niets zijn hier diverse bekende films opgenomen zoals Star Wars en Indiana Jones. Advertentie: Klik op deze banner en koop vervolgens iets bij bol.com Een klein % van de aankoop gaat naar het bekostigen van deze website. De woestijn trekt weer Ook zullen we deze reis de Sahara weer opzoeken. De woestijn heeft eerder een diepe indruk op ons gemaakt. Niet omdat er zoveel te zien is, maar juist omdat er zo weinig is. Geen afleiding. Geen rumoer. Alleen ruimte. We kijken ernaar uit om haar opnieuw te mogen ontmoeten. Misschien rijden we zelfs een stuk met Globus2 door het woestijnzand. Soms krijgen we de vraag of de woestijn niet saai is. Wij hebben dat niet zo ervaren. Juist in die leegte gebeurt er iets. Je vertraagt. Je kijkt anders. Je luistert beter. Plus de woestijn heeft een bepaalde aantrekkingskracht door haar onberekenbaarheid van droogte, hitte, plotselinge zandstormen en koude nachten. Reis met ons mee We weten niet precies wat deze reis ons gaat brengen. Wel dat we alles wat we meemaken blijven vastleggen en delen. Uiteraard in onze blogs en video’s. Als je ons wilt volgen, ben je van harte welkom om je te abonneren. Zo blijven we onderweg verbonden en help je ons te blijven doen wat we doen. Abonneren op onze blog kan rechts onderaan deze pagina Abonneren op ons YouTube kanaal kan hier Graag tot ziens! Vul je e-mailadres onderaan deze pagina in en je ontvangt, maximaal 1x per week, een mailtje wanneer we een nieuwe blog plaatsen. Wil je ons financieel steunen zodat we deze website online kunnen houden doneer dan een bedrag via deze link.

Nu bekend is dat onze volgende reis naar Tunesië gaat kunnen we beginnen met de voorbereidingen. We hebben inmiddels behoorlijk wat ervaring met alles wat er geregeld moet worden, maar toch is het goed om daar weer heel bewust bij stil te staan. Elke reis vraagt opnieuw aandacht. Alsof voorbereiding ook een vorm van afstemmen is. Kelly druk met de voorbereidingen voor de reis naar Tunesië Omdat we naar een land buiten Europa gaan, beginnen we met de papierwinkel. Volgens het ministerie van Buitenlandse Zaken heeft Tunesië op dit moment de kleur geel. Geen belemmering dus. Onze paspoorten zijn voorlopig nog geldig, onze autoverzekering dekt schades in Tunesië en ook onze reisverzekering met Europadekking is daar gewoon van kracht. Als al deze zaken weer een denkbeeldig groen vinkje hebben gekregen, begint voor ons het leukste deel. Het zoeken naar plekken die we niet willen missen. In Tunesië zelf, maar ook onderweg ernaartoe. Alles krijgt een pin op Google My Maps, zodat het onderweg niet verloren kan gaan in de stroom van indrukken. Praktische zaken Als de papierwinkel is afgevinkt, volgen de praktische zaken. In december hebben we Globus2 weer laten keuren en meteen de watertank grondig gereinigd. Ook de EHBO-trommel is aangevuld en het doosje met reserve-zekeringen ligt weer compleet op zijn vaste plek. De gastanks zijn voor ons misschien wel het belangrijkste aandachtspunt. Voldoende gas We reizen met twee Nederlandse gasflessen van elk elf kilo aan boord. Die gebruiken we uitsluitend om te koken. Uit ervaring weten we dat we daar ongeveer een halfjaar mee vooruit kunnen. Het is voor ons belangrijk om exact te weten hoeveel gas we nog hebben op het moment dat we Nederland verlaten. Nederlandse gasflessen kunnen in het buitenland namelijk niet worden bijgevuld. In de meeste andere landen hebben ze andere type flessen met andere aansluitingen en is bijvullen niet toegestaan. Sensoren Sinds we de E-Gaslevel van E-Trailer gebruiken, is dat een stuk eenvoudiger geworden. De sensoren geven nauwkeurig aan hoe vol de gasflessen nog zijn. Onder elke gasfles zit een kleine sensor die verbonden is met het starterspakket. Via de E-Trailer app lezen we alles eenvoudig af. Niet alleen voor vertrek is dat prettig, ook onderweg kijken we regelmatig hoe het ervoor staat. Zo kunnen we tijdig bijsturen als dat nodig is. Dit alles kan allemaal zonder abonnement. Wil je de gastanks (en de andere E-trailer producten) ook op afstand kunnen uitlezen met de app dan heb je het starterspakket plus nodig i.c.m. een abonnement. Bijsturen Bijsturen betekent soms dat we ons verbruik verlagen. Minder stoofpotjes die langer op het vuur moeten, water eerst koken in de waterkoker. Soms betekent het ook zoeken naar een vulpunt onderweg, officieel of niet. Naast de E-Gaslevel gebruiken we nog andere modules van E-Trailer die inmiddels onmisbaar zijn geworden. Met E-Level zien we of Globus2 waterpas staat en E-Pressure waarschuwt ons als bandenspanning of temperatuur afwijkt. Het geeft ons veel rust. Alsof de techniek een stukje mee waakt. "Globus2 staat klaar. De rest mag zich onderweg aandienen." Boodschappen Water en boodschappen zijn onderweg meestal goed aan te vullen. Toch zijn er altijd een paar producten die we in het buitenland nauwelijks kunnen vinden en daarom standaard meenemen. Denk aan satésaus, currysaus en hagelslag. Kleine vertrouwde smaken die onderweg ineens groot kunnen zijn. Steun ons: Klik op deze banner en koop je E-Trailer producten bij bol.com Een klein % van de aankoop gaat naar het bekostigen van deze website. Klaar voor vertrek Tot slot rest ons het afscheid. Familie en vrienden gedag zeggen, de route voor de eerste dagen globaal uitstippelen en dan is het moment daar. Klaar voor vertrek. Reizen begint voor ons niet bij de grens, maar bij de bereidheid om de bekende omgeving en mensen weer even los te laten. Tunesië wacht. En wij bewegen ons er stap voor stap naartoe. Vul je e-mailadres onderaan deze pagina in en je ontvangt, maximaal 1x per week, een mailtje wanneer we een nieuwe blog plaatsen. Wil je ons financieel steunen zodat we deze website online kunnen houden doneer dan een bedrag via deze link.

Het lijkt allemaal zo fantastisch. Onze foto's, video's en onze verhalen. Maar het gaat bij ons echt niet altijd zo Instagram fantastisch. Afgelopen weken is daar zeker een voorbeeld van. Wat er gebeurde lees je in deze blog. Onderweg in Duitsland Onderweg in Duitsland Waar moet ik beginnen? Misschien wel met het heftigste nieuws voor mij. In de afgelopen twee maanden hebben zeven mensen uit mijn directe kenniskring te horen gekregen dat ze ongeneeslijk ziek zijn. Drie daarvan zijn inmiddels, binnen deze twee maanden, ook al overleden. Dat heeft er bij mij enorm ingehakt. De ene staat natuurlijk verder bij me weg dan de ander, maar het zijn er wel heel veel. Verschillende van deze bekenden zijn ook nog eens van mijn eigen leeftijd. Zo komt het wel heel dichtbij allemaal. Je mag best weten, ik heb hierom al diverse traantjes gelaten. Vooral natuurlijk ook voor de achterblijvers. Eigen kwaaltjes Eigenlijk zou hier de blog al kunnen stoppen. De rest van wat nu nog komen gaat staat in geen verhouding tot bovenstaande. Maar goed… Aan het einde van de vorige reis had ik een slijmbeursontsteking aan mijn rechter elleboog. Nooit geweten dat dat zo pijnlijk was. Inmiddels zijn we vier maanden verder en het is nog steeds niet honderd procent over. Daarnaast ben ik met al dat gesjouw in het huis van mijn vader door mijn rug gegaan. Hoewel dat verrassend snel over was, is er als gevolg daarvan een zenuw in mijn nek klem komen te zitten waar ik nu alweer weken pijn van heb. In Nederland ben ik nog diverse keren bij de fysio geweest, maar dat is onderweg toch lastig. Griep Een ruime week geleden kwam hij hoor. De griep. Zowel Kelly als ik zijn over het algemeen niet snel ziek en we zijn al helemaal geen klagers, maar nu kregen we hem om de beurt voor onze kiezen. Afgelopen week hebben we dus op één plek gestaan en vooral op bed gelegen. Schuldgevoel De periode in Nederland was ook best intens te noemen. We waren natuurlijk versneld naar huis gekomen en na thuiskomst overleed binnen een week mijn vader. De uitvaart regelen, het huis ontruimen, administratieve zaken afhandelen. Druk. Zo druk dat ik voor mijn gevoel mijn kinderen veel te weinig gezien heb en hen te weinig heb kunnen helpen met hun huizen. Dat schuldgevoel knaagt altijd al wel. Ik kies voor een nomadenleven, maar dat heeft als keerzijde dat ik mijn kinderen niet veel zie. Mijn basisgevoel daarbij is dat ik 21 jaar voor hen gezorgd heb en dat het nu weer mijn tijd is. Ze zijn zelfstandig genoeg om voor zichzelf te zorgen. En toch… het knaagt af en toe ook. Zelfs Globus2 is ziek En dan zijn we nog maar net onderweg wanneer Globus2 niet meer wil starten. De eerste ochtend komen we erachter dat onze jumpstarter niets meer doet. De tweede ochtend krijgt ook de nieuw gekochte jumpstarter Globus2 niet aan de praat en moeten we weer de ADAC bellen. Er wordt een nieuwe accu ingezet, maar ook dat mocht niet baten. De derde ochtend is Globus2 opnieuw niet aan de praat te krijgen. Wat is er toch met je, jongen? Wat wil je ons vertellen? Terug naar de garage waar ze er uiteindelijk achter komen dat er een computertje kapot is dat ervoor zorgt dat de gloeibougies warm worden. Nadat deze vervangen is, zijn we achthonderd euro armer, maar rijdt Globus2 weer als een zonnetje. "We zijn allemaal tijdelijk. Dat besef maakt elke dag oneindig waardevol." Geen lekkere start Al met al geen lekkere start dus. Al zijn we ook heel goed in relativeren. Al die mensen om me heen die overlijden laten me nog harder realiseren dat ik de juiste keuze heb gemaakt. Eerder stoppen met werken om te genieten van het leven. Je weet nooit hoelang we nog hebben. Uiteindelijk zijn we allemaal terminaal, alleen weten we niet hoeveel tijd we nog hebben. Elke dag die we genoten hebben pakt niemand ons meer af. Steun ons: Klik op deze banner en koop iets bij bol.com Een klein % van de aankoop gaat naar het bekostigen van deze website. Vertragen Globus2 ging kapot in Duitsland. Wat een geluk. Onze VW kon geen beter plekje verzinnen om iets te mankeren. Stel je voor dat dit in Tunesië was gebeurd. Was het dan ook zo snel opgelost? De reis stagneerde vier dagen lang door het euvel met Globus2. Vertraging die verlengd werd door onze griep in Noord Italië met nog eens een week. Was dit niet precies wat we wilden en misschien nog wel harder nodig hadden dan we zelf dachten? Vul je e-mailadres onderaan deze pagina in en je ontvangt, maximaal 1x per week, een mailtje wanneer we een nieuwe blog plaatsen. Wil je ons financieel steunen zodat we deze website online kunnen houden doneer dan een bedrag via deze link.

Vlak voor ik twee jaar geleden mijn baan opzegde, lag ik ’s nachts wel eens wakker. Wie ben ik straks zonder titel op mijn visitekaartje? Zonder verantwoordelijkheid, zonder aanzien, zonder taak? Wat blijft er van mij over als ik niet langer bijdraag op een manier die zichtbaar en meetbaar is? Je moet toch iets betekenen voor de maatschappij. Tot ik opnieuw stuitte op een oud beeld uit de Tao Te Ching. Het beeld van water. Zwemmen in warmwaterbron in Saturnia Water dat niet duwt Water vecht niet. Het probeert niets te zijn. Het zoekt het laagste punt op, stroomt om obstakels heen en geeft leven aan alles wat het aanraakt. En ondertussen verandert het landschappen. Zonder te duwen. Zacht. En toch sterker dan steen. We stonden vorige week bij een riviertje in Noord-Italië. IJskoud water dat zich al eeuwen een weg baant door het landschap. Geen haast. Geen strategie. Alleen voortdurende beweging. De steen verliest uiteindelijk altijd. Wat als betekenis niet zit in duwen, maar in stromen? Het leven leeft zichzelf Toen ik mijn functie losliet, voelde het even alsof ik mijn nut verloor. Alsof zingeving iets is wat je moet produceren. Maar terwijl jij deze woorden leest, gebeuren er miljoenen dingen in je zonder dat jij er iets voor doet. Je hart klopt. Je longen ademen. Je bloed stroomt. Het leven leeft zichzelf, dwars door jou heen. Arthur Schopenhauer De Duitse filosoof Arthur Schopenhauer beschreef in De wereld als wil en voorstelling dat alles wordt voortgedreven door één onderliggende kracht. Hij noemde het De Wil. Niet jouw persoonlijke ambitie. Niet jouw plannen. Maar een oerstroom. De wil om te leven, een levenskracht die voorafgaat aan denken. De boom groeit. De hond rent. Het kind speelt. De boom boomt. De hond hond. Het kind kind. Wat als ik dit leven nou eens gewoon leef i.p.v. van alles te moeten? Delen Sinds we leven en reizen met Globus2 moet er niets meer en tegelijk valt alles meer op zijn plek. We rijden, we verdwalen, we ontmoeten, we kijken en we delen. In onze blogs en video’s delen we onze twijfels, onze vreugde, de goede en de minder goede momenten. Niet omdat we een strategie hebben uitgedacht over hoe we de wereld gaan veranderen of wat we willen bereiken, maar omdat het stroomt. Inspireren We merken dat mensen geraakt worden. Dat iemand na het lezen van een blog besluit eindelijk die reis toch te maken. Dat iemand schrijft dat onze woorden helpen om een moeilijke keuze te maken en dingen anders te bekijken. Misschien is dát op dit moment onze levensmissie. Niet meer en niet minder. Niet groots. Gewoon delen wat door ons heen wil bewegen. Zoals water. "Betekenis ontstaat niet door harder te duwen, maar door te volgen wat door je heen wil stromen." Leven zonder strijd Schopenhauer zag scherp hoe verlangen ons onrustig maakt. Altijd meer willen hebben, een hoger salaris, een groter huis. Alsof dit moment niet voldoende is. Wat als er onder die onrust een stille stroom ligt? Een beweging die niet uit je hoofd komt, maar uit iets wat je eerder voelt dan begrijpt. Misschien is zingeving geen project, maar datgene wat vanzelf ontstaat wanneer je stopt met duwen. Steun ons: Klik op deze banner en koop iets bij bol.com Een klein % van de aankoop gaat naar het bekostigen van deze website. Stoppen met duwen Voor mij was het loslaten van mijn baan geen stap weg van betekenis, maar een stap dichterbij. Dichterbij een manier van leven waarin delen, schrijven, reizen en inspireren geen doel op zich zijn, maar een natuurlijke uitdrukking van wie wij nu zijn. Misschien verandert dat ooit weer. Water houdt ook niet vast aan zijn vorm. Voor nu is dit de stroom. Vul je e-mailadres onderaan deze pagina in en je ontvangt, maximaal 1x per week, een mailtje wanneer we een nieuwe blog plaatsen. Wil je ons financieel steunen zodat we deze website online kunnen houden doneer dan een bedrag via deze link.

Wat een klerezooi is het daar zeg. Een heel oud vervallen stadion dat op instorten staat. Overal omgevallen pilaren en een groot stuk braakliggend terrein met puin tussen het gras. Kunnen ze die ouwe zooi niet gewoon opruimen? Het is echt te gek voor woorden. Moet je je voorstellen wat voor leuke eettentjes en winkels je daar allemaal zou kunnen bouwen. Of een mooi stadspark, van mijn part. Bestuur van Rome, doe iets, kom in actie! Kelly en Richard voor het Colosseum. Openluchtmuseum Oké, oké. Ik maak natuurlijk een grap. In werkelijkheid is Rome een van de meest indrukwekkende plekken op aarde. Rome is één groot openluchtmuseum. Overal waar je kijkt zie je geschiedenis die letterlijk de tand des tijds heeft doorstaan. Ongelooflijk dat die gebouwen al zo lang standhouden. Zouden de dingen die wij nu bouwen er over tweeduizend jaar ook nog steeds staan? Ik betwijfel het. Het Colosseum, een tijdmachine Neem het Colosseum. Wat een bouwwerk. En niet zomaar een oud stadion: hier werden duizenden mensen vermaakt. Maar wist je dat ze er ook zeeslagen naspeelden? Compleet met varende schepen en alles erop en eraan. Het idee dat dit allemaal kon in een tijd zonder moderne technologie. Ik kan het werkelijk niet bevatten. De andere kant van het verhaal is dat er duizenden mensen en dieren werden vermoord alleen ter leedvermaak van de toeschouwers. Ook dat is maar moeilijk te bevatten. De schoonheid van verval Wat ik als ‘klerezooi’ noemde, is eigenlijk een verhaal van schoonheid. Iedere omgevallen zuil, iedere scheur in het marmer, vertelt een verhaal. Van bouwmeesters die iets moois wilden maken, van keizers die hun macht wilden tonen, eeuwenlange geschiedenis die hier letterlijk zichtbaar is. Als je er even bij stil staat, voel je een soort tijdloze verbinding. "Rome zal blijven bestaan zolang het Colosseum blijft staan; wanneer het Colosseum valt, zal Rome vallen; en wanneer Rome valt, zal de wereld vallen." – Bede de Eerwaarde Tot honderd jaar geleden nog… Tot honderd jaar geleden werden gebouwen met oog voor detail en schoonheid gemaakt. Tegenwoordig zijn veel gebouwen strak, vierkant en functioneel, maar missen vaak de verwondering die je bij elke stap opnieuw laten kijken. In Rome zie je hoe vakmanschap en creativiteit eeuwenlang standhielden. Steun ons: Klik op deze banner en koop iets bij bol.com Een klein % van de aankoop gaat naar het bekostigen van deze website. Laat je inspireren door Rome Terwijl wij daar door de straten liepen, foto’s maakten en filmden, werd duidelijk dat dit een stad is die blijft fascineren, in elke hoek, op elk plein. Ik kan dus ook iedereen van harte aanbevelen de rommel van Rome met eigen ogen te gaan bekijken. Maar tot die tijd kun je alvast een voorproefje krijgen door naar onze nieuwste video te kijken. Vul je e-mailadres onderaan deze pagina in en je ontvangt, maximaal 1x per week, een mailtje wanneer we een nieuwe blog plaatsen. Wil je ons financieel steunen zodat we deze website online kunnen houden doneer dan een bedrag via deze link.

Soms is er geen opbouw nodig. Het land raakt je meteen, nog voor je het kunt verklaren. Tunesië doet dat met ons. Kunnen we nog verder met Globus2 (Chott el-Djerid, zoutmeer) Een landschap dat blijft roepen De dagen vliegen voorbij. We rijden door adembenemende landschappen. Bergen die zacht kleuren in het avondlicht. Canyons die stil hun verhaal vertellen. We rijden door een eindeloos grote zoutvlakte. Wit. Lucht en aarde lopen in elkaar over. We stappen uit. Maken foto's en video's en laten alles op ons inwerken. Kijken door een lens We leggen alles weer graag vast met onze camera's. Niet om het moment te vangen, dat lukt toch nooit helemaal, maar om iets van de sfeer vast te leggen. Het is echt een genoegen om dit met jullie te kunnen delen. De ene video is nog niet gepubliceerd en het verlangen groeit alweer naar het monteren van de volgende video. Dit land vraagt om gezien te worden. De rijkdom van weinig Wat ons misschien nog wel het meest raakt, zijn de mensen. Hun openheid. Hun vanzelfsprekende gastvrijheid. We zijn regelmatig door mensen uitgenodigd om bij hen thuis te komen. Twee keer zijn we op de uitnodiging ingegaan. De deur gaat open en je stapt een totaal andere wereld binnen. Het hele gezin is erbij en kijkt je aan met die warme, nieuwsgierige blik. We redden ons met een paar woorden Engels en Duits. De rest ontstaat vanzelf, in gebaren, blikken en lachen. Arabisch en Frans spreken we niet, maar dat lijkt er nauwelijks toe te doen. Als we er echt even niet uitkomen, helpt Google Translate ons weer op weg. "Reizen is kijken, voelen en verbinden met natuur en mensen." Gulheid die blijft geven Wat ons raakt, is hoe vanzelfsprekend er gedeeld wordt. Nog voor we goed en wel zitten, staat de tafel al vol. Koffie, thee, water, een sapje. Alsof kiezen niet nodig is, alles mag er zijn. Dan komen de dadels, cake, nootjes. En uiteindelijk verschijnt er nog een bord couscous, ook al hebben we al gegeten. Het lijkt niet uit te maken. Geven gaat hier niet over hoeveel, maar over het gebaar zelf. Over welkom zijn. Dat terwijl de mensen hier vaak zoveel minder te besteden hebben dan wij. Misschien maakt dat het juist nog puurder. Nog echter. We kunnen het niet laten om even te glimlachen als we denken aan thuis. Waar we onze visite laten kiezen tussen twee pakjes koekjes. Welke vind je lekker, dan maak ik die voor je open. Hier wordt niet gekozen, hier wordt gedeeld. Steun ons: Klik op deze banner en koop iets bij bol.com Een klein % van de aankoop gaat naar het bekostigen van deze website. Een uitnodiging die blijft hangen Voor we vertrekken, horen we steeds weer. “Jullie moeten terugkomen”. We worden zelfs uitgenodigd voor een bruiloft volgend jaar. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat we daar gewoon weer bij zijn. Alsof er een lijntje is ontstaan dat niet zomaar verdwijnt. Misschien is dat ook zo. Wellicht laten we hier meer achter dan alleen bandensporen in het zand. Globus2 langs de rommelpiste Wat nemen we mee We kwamen voor de natuur. Voor de bergen, de canyons, de woestijn en die eindeloze witte vlakte. Maar wat blijft, zit ergens anders. In de ontmoetingen. In de warmte. In het besef dat rijkdom niet zit in wat je hebt, maar in wat je deelt. Precies dat maakt reizen voor ons zo waardevol. Het mogen genieten en vastleggen van de natuur, terwijl we tegelijk kennismaken met de mensen die een land echt kleur geven. Het is als thuiskomen in Tunesië. Elke dag weer. Vul je e-mailadres onderaan deze pagina in en je ontvangt, maximaal 1x per week, een mailtje wanneer we een nieuwe blog plaatsen. Wil je ons financieel steunen zodat we deze website online kunnen houden doneer dan een bedrag via deze link.

Sinds we onze vaste banen achter ons hebben gelaten en met Globus2 aan het reizen zijn, voelt het alsof de wereld voor ons open ligt. Grenzen die nauwelijks bestaan. We rijden, stoppen waar het mooi is en blijven ergens zolang het goed voelt. Niemand die ons vertelt waar we precies hoe laat moeten zijn. Tot nu dan... Kelly en Richard in Zarzis Een paspoort als sleutel Zelfs buiten Europa ervaren we die vrijheid nog steeds. Met wat geduld, een visum en een beetje voorbereiding komen we ver. Landen openen hun deuren voor ons Europeanen. Ons paspoort werkt als een sleutel. Soms piept hij even in het slot, maar uiteindelijk draait hij bijna altijd open. Niet iedereen draagt echter zo’n sleutel bij zich. Thelja Nature Preserve De andere kant van vrijheid Hier in Tunesië spreken we mensen die dromen van Europa. Niet om te vluchten, niet om ergens aan te ontsnappen, maar gewoon om op vakantie te gaan. Om te zien wat er achter de horizon ligt. Hun verhalen raken ons. Want waar wij bewegen zonder er over na te denken, staan zij voor gesloten deuren. Met een Nederlands paspoort kun je naar circa 185 bestemmingen zonder vooraf een visum aan te vragen. De illusie van vrijheid. Een Tunesisch paspoort biedt visumvrije toegang tot nog niet de helft van dat aantal. Zonder visum, geen toestemming. Geen vrijheid om de wereld te ontdekken zoals wij dat doen. Wanneer vrijheid wordt ingeperkt Zoals in onze laatste video te zien is, waren we recent in een gebied dat rood kleurt op de kaart van het Ministerie van BZ. Een plek waar je niet mag zijn. Waar veiligheid geen vanzelfsprekendheid is. Dat betekende verder reizen onder begeleiding van politie en overnachten pal voor het politiebureau. We konden niet eens even een brood halen zonder dat er een agent met ons mee liep. "Reizen is kijken, voelen en verbinden met natuur en mensen." Vrijheid in kleine dingen Soms zit vrijheid in iets ogenschijnlijk kleins. Een bankpas. Toegang tot je eigen geld. Toen onze passen werden vervangen en ze de oude lieten vervallen, hadden we opeens een probleem. De nieuwe passen lagen geduldig op ons te wachten in Nederland. De oude passen bleven nog 90 dagen werken maar wat als je nu langer van huis bent... Het laat zien hoe dun die lijn soms is. Hoe afhankelijk vrijheid ook kan zijn van systemen waar je geen invloed op hebt. Steun ons: Klik op deze banner en koop iets bij bol.com Een klein % van de aankoop gaat naar het bekostigen van deze website. Vrijheid is niet vanzelfsprekend Want hoe vrij ben je eigenlijk, als het zo snel kan verdwijnen? Als een grens, een situatie of een beslissing van iemand anders jouw wereld ineens kleiner maakt? We denken vaak dat vrijheid iets is wat we bezitten. Maar misschien is het iets wat ons tijdelijk wordt gegund. Iets dat kan verschuiven, zonder waarschuwing. De wereld is niet overal open Ook voor ons blijven er plekken buiten bereik. Niet omdat we het niet willen, maar omdat het simpelweg niet kan. Oorlogen, spanningen, onrust. Delen van Afrika of de uitgestrekte Russische natuur blijven een verlangen. Niet ver weg in kilometers, maar onbereikbaar in dit moment. Wat blijft er over Wij laten graag zien hoe mooi de wereld is. We richten ons op wat er wél kan. Op de lichtpuntjes, de ontmoetingen, de natuur die ons telkens weer raakt. Een diep gevoel van dankbaarheid voor de ruimte die we ervaren. Voor de vrijheid om te bewegen, te kiezen en te ontdekken. Niet als iets vanzelfsprekends, maar als iets dat we elke dag opnieuw ontvangen. Vul je e-mailadres onderaan deze pagina in en je ontvangt, maximaal 1x per week, een mailtje wanneer we een nieuwe blog plaatsen. Wil je ons financieel steunen zodat we deze website online kunnen houden doneer dan een bedrag via deze link.

Op de meest afgelegen plekken komen we altijd wel Nederlanders tegen. In the middle of nowhere, ergens hoog op een berg in Noorwegen, op een verlaten parkeerplaats in Letland, diep in de Sahara in Marokko of bij een bevroren meer in Scandinavië. Maar niet hier in Tunesië. Waar zijn alle Nederlanders? Grotwoningen, Troglodyte Toerisme is terug Na de revolutie van 2011 en de verschrikkelijke aanslagen, waaronder die op het strand van Sousse, stortte het toerisme in Tunesië volledig in. Het aantal Nederlandse vakantiegangers daalde in tien jaar tijd van 120.000 naar nog maar 26.000 per jaar. Inmiddels is dat beeld volledig veranderd. Het toerisme is hersteld. Tunesië verbrak recent zelfs records in bezoekersaantallen en Tunis wil zich kandidaat stellen als Arabische Toeristische Hoofdstad van 2027. Portret Tunesische man Hotel naast hotel Alleen zie je die toeristen eigenlijk maar op één plek. Aan de oostkust. Daar staan hotel na hotel langs azuurblauwe stranden. Gigantische resorts met zwembaden, bowlingbanen, all inclusive buffetten en privéstranden. En begrijp ons niet verkeerd, als dat je ideale vakantie is dan is Tunesië daar perfect voor. Zon, zee, warmte en alles verzorgd. Wat ons betreft liggen de mooiste delen van het land echter ergens anders. Strand bij Zarzis, vlak onder Djerba Het echte Tunesië Zodra je het binnenland inrijdt verandert alles. Vooral het zuiden en westen vonden wij indrukwekkend. De eindeloze leegte van de Sahara. Ruige canyons. Palmoases die ineens opduiken uit het stof. Oude ksour boven op een berg en vroeger dienden als graanopslagplaatsen voor het Berbervolk. En dan ineens die Star Wars locaties. Plekken die je even het gevoel geven alsof je op de planeet Tatooine bent beland. Misschien nog wel het meest bijzonder vonden wij de troglodyte huizen die volledig onder de grond zijn gebouwd (zie eerste foto). Gastvrijheid die raakt We zijn hier zó vaak uitgenodigd om bij mensen thuis te komen eten of gewoon iets te drinken. Een tafel die ineens vol staat. Thee die wordt ingeschonken alsof we elkaar al jaren kennen. Gesprekken met handen, glimlachen en een paar woorden die net genoeg zijn om elkaar te begrijpen. Het ontroert, elke keer weer. Steun ons: Klik op deze banner en koop iets bij bol.com Een klein % van de aankoop gaat naar het bekostigen van deze website. Bijna geen reizigers En juist daar, in het binnenland, zien we bijna niemand. In acht weken tijd kwamen we misschien vijftien campers tegen. Meer niet. In Marokko vorig jaar zagen we er honderden. Hier voelt het soms alsof je helemaal alleen door het land reist. Campings zijn er nauwelijks. Dus staan we midden in de natuur. Aan de rand van een canyon, tussen de palmbomen of ergens in een verlaten stuk woestijn waar het ’s nachts compleet stil wordt. Lars Homestead, Star Wars Avontuurlijk reizen Regelmatig komt de politie of de garde nationale langs. Soms om ons naar een veiligere plek te escorteren. Soms alleen om onze paspoorten te fotograferen, ons een goede nacht te wensen en te vragen of we verder nog iets nodig hebben. Dat klinkt misschien spannender dan het is en ergens moet je voor Tunesië ook wel een avontuurlijke reiziger zijn. Het is geen land waar alles voor je geregeld wordt. Er zijn nauwelijks campings en Engels wordt bijna nergens gesproken. Vaak slaap je op plekken waar verder niemand is. Juist dat vinden wij prachtig. Het gevoel van vrijheid, op avontuur zijn in het land zoals het echt is. "Alsof je hier soms niet meer op aarde bent." Bizar goedkoop Ook praktisch gezien is Tunesië opvallend betaalbaar. Richard liet zijn haar knippen voor €2,96. Een liter diesel kost ongeveer €0,66. Voor een Romeins openluchtmuseum betaalden we €2,35 entree. Een stokbrood kost hier €0,06! Soms kijken we elkaar lachend aan wanneer we weer betaald hebben en nog eens nakijken of we het echt wel goed hebben omgerekend. Waar is iedereen? We zijn echt verrast door de enorme diversiteit van het land. Zowel de natuur, de cultuur en de bevolking. In een land dat voor een groot deel nog nauwelijks is aangeraakt. Misschien verandert dat de komende jaren. Voorlopig vragen wij ons steeds af: waar zijn toch al die Nederlanders? Vul je e-mailadres onderaan deze pagina in en je ontvangt, maximaal 1x per week, een mailtje wanneer we een nieuwe blog plaatsen. Wil je ons financieel steunen zodat we deze website online kunnen houden doneer dan een bedrag via deze link.